Medio ambiente
Patricia Puga: “Quero transmitir a idea de respecto pola natureza”

Patricia Puga (Vigo, 1979) é unha verdadeira apaixonada da natureza. A súa paixón levouna deixar a vida na cidade para comezar un proxecto de vida sustentábel nunha aldea de Mondariz. Agora, a súa prioridade é a maternidade, que combina con dar aulas nunha horta escolar en Nigrán e clases de mundo silvestre na vila onde vive. Na Universidade de Vigo ensina cociña silvestre e cosmética natural. A súa dedicación para revalorizar o rural galego levouna a ser mestra de plantas silvestres no programa da TVG, Polo Rego. Unha das actividades que máis a entusiasman é Bosquexo, un espazo no que as crianzas exploran e descobren en liberdade a “maxia” da natureza.

Actualmente estás a traballar en diferentes proxectos profesionais que son inseparábeis da túa perspectiva e modo de vida. Se tiveses que sintetizar, a que dirías que te adicas exactamente?
Pois penso que diría que me adico a transmitir. Gosto máis desa palabra que da de ensinar, porque non só ensino, senón que tamén aprendo e, á vez, transmito desde o respecto. Quero transmitir a idea da autosuficiencia e o respecto pola natureza. Concretamente traballo nunha horta escolar, dou aulas de mundo silvestre en Mondariz e na UVigo, participo en Polo Rego como mestra de plantas silvestres e traballo en Bosquexo, un espazo adicado a que crianzas de 4 a 11 anos interactúen e aprendan coa natureza.

Que che levou a deixar a cidade para vivir no rural, cando normalmente esta migración acontece á inversa?
Toda a vida quixen vivir no medio da natureza. Sempre vivín na cidade, mais soñaba con vivir no campo. Desde moi pequena lembro ir a casa duns curmáns de meu pai e ficaba moito tempo no seu baño porque había unha xanela que daba ao galiñeiro e adoraba ver as galiñas, adoraba o campo e todo o que nel había. Sempre tiven paixón polos animais, as plantas e polas crianzas. Esa tamén foi a razón pola que comecei nunha academia de psicoloxía para despois continuar cos meus estudos, sempre relacionados coa educación. Quería traballar coa infancia e transmitirlles o amor pola natureza.

Vives nunha aldea hai anos xa, cres que pagou a pena esa mudanza de vida? Que atopaches neste espazo que a cidade non che ofrecía?
Non me arrepentín nin un só día de terme mudado aquí. Saír de casa e sentir os pés descalzos na terra non ten prezo. Non hai nada máis vivo que a natureza, nada que me dea tanta forza. Non podo imaxinarme morando dentro de catro paredes. Estar aquí aprendeume a convivir en igualdade coa natureza, os animais e os seres humanos; a ser consciente de todos os que habitamos e todos os que habitarán este mesmo espazo.

Es nai desde fai dous anos e mencionaches que o teu fillo foi parte deste proxecto de vida. Por que cres que é importante o teu labor para que as crianzas se relacionen coa natureza?
Os nenos e nenas deben sentir a natureza para entenderen por eles mesmos moitas cousas. Se ninguén lles ofrece eses espazos, non terán contacto con ela. A través dela pódese fomentar o respecto, a confianza, a cooperación… Adquiren ferramentas e coñecementos novos que non poderían aprender doutro xeito noutro espazo. No meu fillo, por exemplo, vexo un ser incribelmente desperto e interesado polo que lle rodea.

Pensas que hai algo endémico en Galiza que influíu no teu proxecto de vida e na túa relación coa natureza?
Galiza é un lugar máxico, e sinto que a súa maxia vén dos bosques. A súa natureza é a que lle dá unha vida particular. Teño amigos que percorreron todo o Estado español e que chegan a Galiza e deciden ficar a vivir aquí polos bosques, polos ríos… Pregunteime moitas veces o porqué. Hai algo no bosque.