Teatro
Crer só en deuses que bailen

No Salón Teatro de Compostela, onde está o Centro Dramático Galego, foi representado nos pasados 1 e 2 de xuño o musical Afterparty da compañía A Feroz que fala sobre a actualidade, a busqueda da felicidade, o consumo, e outras cuestións ligadas á nosa existencia.

Afterparty Musical
Bea Romero, Lolo Castro, Inés Salvado e Gustavo Freire representando Afterparty. Foto: Manuel Blanco

publicado
2019-06-25 11:55

O bo de ir ver un musical como o de A Feroz é que un abandona o teatro coa sensación de que o reloxo púxose a cero, outra vez, co corpo máis lixeiro e a mandíbula máis relaxada. Porque se algo non falta son as risas. E ese humor co que o guión de Lorena Conde é capaz de rir intelixentemente das nosas propias dúbidas e certezas, sen perder a dignidade do que nos fai humanos, recoñecendo as nosas propias fraxilidades e apostando pola alegría como ferramenta de salvación. Afterparty fala de nós, dunha xeración que procura asirse a algo que a sitúe no mapa, logo dunha época na que parece ser que, agora, o desengano do café para todos é a protagonista.

Pero a obra tamén fala dunha xeración que, mesmo se non os ten aínda, procura os seus propios referentes e a súa propia linguaxe de rebeldía contra todo isto. Entre luces, música e baile, vincúlanse as catro personaxe interpretadas por Bea Romero, Lolo Castro, Inés Salvado e Gustavo Freire. Unha obra que é máis que nada unha festa, unha celebración á que inevitablemente estamos convidados dende que comeza, aínda que esteamos sentados na butaca. E é que a revolución, se algún día somos quen de achegarnos algo a ela, non ten porque ser triste, nin levar consigo o espírito da pesadez occidental. A de aqueles gramáticos, excelsos literatos, filósofos de toda laia que procuran unha tese final sobre a realidade no medio do caos e o devir.

Afterparty, se algo ten, é unha grande amplitude de lecturas. Por unha parte, no que respecta ao aspecto máis técnico, os diálogos conteñen, a través das meles da festividade e das conversas máis superficiais- se se quere- un profundo carácter crítico sobre os nosos tempos e a nosa forma de relacionarnos. En canto á posta en escena, unha fluidez nos actores e actrices que denota non só un gran traballo de interpretación, senón tamén unha confianza que lles permite oscilar entre os distintos territorios emocionais polos que viaxa a obra. Dende as discusións, o desprezo e a frialdade, até a máis erótica e festiva complicidade, sen perder os sincericidios ou a tenrura.

Pero sobre todo, encontro que Afterparty ten dúas lecturas substanciais. Unha sociopolítica e outra existencial. Como público, espectadores e espectadoras non só nos sentimos atraídos pola festa que ten lugar no escenario, senón tamén interpelados polos diálogos. Filosofía e crítica social danzan nas voces das catro personaxes que celebran unha festa á que un mesmo como espectador, como dixen antes, síntese convidado. E é que a obra, aínda que non sempre as formule explícitamente no guión, navega pola procura de respostas ante un mundo que parece, máis que nunca, carente dun relato que aglutine a unha xeración como á que hoxe lle toca pensar e sentir o mundo, con aquela indignación que poboaba as prazas do 15M.

“O valor que espanta ás pantasmas crea os seus propios trasnos. O valor quere rir”, dicía Nietzsche poéticamente en palabras de Zaratustra. E é que é nesa mesma busca de sentido onde aparece a parte máis existencial da obra. Aí, nesa coxuntura da procura de respostas, aparece o sexo, o alcol, a música e a danza como elementos que nos protexen dos nosos propios temores ao compromiso, á reflexión, á pesadez, e a un sistema que nos esixe, constantemente, destacar e ser distintos como únicas categorías existenciais.

Afterparty é a resaca das promesas que esvaeceron cando a crise financeira interrompeu no noso devir. Pero con humor, con música e con dignidade. Cando Nietszche di que “crería só nun deus que soubese danzar” fala dese contramovemento contra a pesadume, contra o derrotismo, contra a escuridade dos espíritos puros. Quizais, a busca de referencias non teña por que ser un camiño de dogmas, ou quizais si, pero ese é outro debate. En todo caso, o que non pode faltar sen dúbida algunha é o baile, a alegría, a celebración.

Relacionadas

Crisis financiera
La guerra comercial entre Estados Unidos y China: solo un alto el fuego

Por muy apasionante que sea el drama que supone esta guerra comercial, no es más que una parte del inquietante deterioro general de las relaciones entre China y Estados Unidos.

Elecciones del 26 de mayo
230 candidatos contra los lobbies financieros

Candidatas y candidatos a las elecciones europeas han firmado un Manifiesto en el que se comprometen a limitar el poder de la industria financiera sobre las instituciones europeas.

Banco Central Europeo (BCE)
La crisis económica y los bancos centrales

Ya se han reunido los elementos de una nueva crisis financiera internacional: no sabemos cuándo estallará, pero estallará y tendrá un importante impacto en todo el planeta.

0 Comentarios

Destacadas

Laboral
Cientos de personas salen a la calle para apoyar el final de la huelga de las Kellys de Ibiza

Las camareras de piso de Ibiza y Formentera, convocadas por CGT, han parado durante 48 horas para pedir una regulación de su carga de trabajo, el reconocimiento de las enfermedades laborales relacionadas con su profesión y la jubilación anticipada.

Alemania
Educar contra el nazismo

El currículo educativo de Alemania obliga a enseñar en las aulas de forma extensa qué ocurrió en la época de Adolf Hitler, cómo se forjó el antisemitismo y el papel de los nazis durante la II Guerra Mundial.

Movimientos sociales
El mundo de abajo crece en silencio

Los mundos nuevos nacen por contagio y por necesidad, sin seguir las instrucciones de los manuales partidarios, ni las recetas predeterminadas de viejos o nuevos líderes.

Violencia machista
Las activistas africanas reclaman un internet libre de violencia contra las mujeres

El entorno digital se mueve entre un nuevo espacio para que las mujeres reclamen sus derechos o un lugar en el que se reproducen las viejas discriminaciones.

Brasil
Las causas políticas detrás de los incendios en el Amazonas

Desde hace semanas, la región tropical más grande del planeta está en llamas. Entre enero y agosto, el número de incendios ha aumentado un 145% en comparación con el mismo período en 2018.

Últimas

Medios de comunicación
Vázquez Montalbán, periodista

Escribir deprisa, masticar despacio. El periodista Manuel Vázquez Montalbán (Barcelona, 1939-Bangkok, 2003) sigue siendo una referencia en el periodismo popular y en el discurso de la izquierda política no dogmática y zumbona. Su obra periodística, que fue compilada en 2011 por la editorial debate, y la reciente reedición de su ‘Diccionario del Franquismo’ son el pretexto para recuperar fragmentos de reportajes y crónicas que marcaron su tiempo y nos permiten mirar al nuestro con mucha menos ira y algo de tino.

Palestina
Asentamientos israelíes, ciudad de vacaciones

El turismo en los asentamientos ilegales de Cisjordania promovido por el Gobierno israelí y empresas como Airbnb, Booking, TripAdvisor y Expedia perpetúa la expansión de las colonias y contribuye a normalizar la ocupación en Palestina.