Deportes
O último combate de Julio César Chávez

Pelexar, é posíbel que sexa o trazo definidor na vida dunha persoa despois de se criar nun vagón de tren. Pelexar, pelexar pola ilusión, pelexar pola esperanza, pelexar contra a vida ou pelexar contra a morte. El sempre está loitando, esa é a súa ética de traballo.

Julio César Chávez

publicado
2018-09-08 12:02:00

Viaxamos até a noite do 17 de setembro de 2005, estamos en Phoenix (Arizona), nos vestiarios do antes chamado US Airways Center. Julio César Chávez González pensaba que acabara de ter o último combate da súa gloriosa carreira profesional. Ficaba trabucado, completamente equivocado; a verdadeira batalla do lendario púxil mexicano estaba a piques de comezar. A adición ás drogas e ao alcol permanecía no punto álxido da súa vida.

Sentado, coa cabeza baixa apoiada na man esquerda, a man dereita fracturada, vencido e desarmado. Julio César pensa nos momentos máis doces da súa carreira. Lembra como un mozo descoñecido en 1984 foi quen de gañar o seu primeiro título mundial contra Mario “Azabache” Martínez. Lembra cando gañou a Edwin “El Chapo” Rosario, saíndo por primeira vez con esa cinta vermella na cabeza pola que será sempre recordado. Lembra ese último asalto contra Meldrick Taylor onde decidiu renunciar a ser humano para ser unha lenda. E lembrando, ficaba parado sen saber moi ben que facer.

Porque esta vez, nesta ocasión os seus múltiples recursos ofensivos e defensivos eran inútiles. Este combate non era só subir a un cuadrilátero e enfrontar un adversario; o enfrentamento iría máis alá dos puños e as esquivas dun oponente humano e (tamén) imperfecto. A clave sería superarse a si mesmo, aos seus medos, temores, nervios e dúbidas.

Esta vez non puido pasar por baixo dos golpes, tampouco utilizar o bending. O jab, o uppercut, e o hook ao fígado desapareceran e el, de súpeto, atopábase só fronte a un rival máis perigoso que Pernell Whitaker, que Frankie Randall, que Kostia Tsziu ou que Oscar de la Hoya. Un rival, a vida, a mala vida, que era quen de telo contra as cordas, á beira do knockout. Por fortuna, hoxe, coñecemos o final da fábula e sabemos que “o César do boxeo” gañou 108 combates, 107 contra opoñentes humanos encerrados nun cuadrilátero con 16 cordas e 1 contra o alcol e as drogas encerrado só na súa vida.

A vida. A vida é como un combate que ten máis de 12 rounds. A vida é como un combate onde cada golpe conta. A vida é como un combate onde a dor dun gancho sempre é insoportábel. A vida é como un combate para el gran campeón mexicano: Julio César Chávez.

Relacionadas

Deportes
No al deporte femenino

¿Por qué no suprimimos de una vez el adjetivo ‘femenino’ cada vez que nos referimos al deporte practicado por mujeres? Así ahorraríamos en tinta y, de paso, en machismo.

Feminismos
Burela, a vila galega onde se pode vivir do futsal feminino
A sección feminina do club da Mariña vén de asinar un convenio sen igual na súa modalidade que garante a renovación en caso de embarazo entre outros dereitos.
Racismo
Hai superheroes que non levan capa
Nos 50 as persoas negras debían viaxar na parte traseira dos trenes e autobuses, e só podían beber nas fontes públicas coa frase “colored”.
0 Comentarios

Destacadas

Migración
“Queremos votar y no nos dejan”
Aunque las personas migrantes se movilizan para luchar por sus derechos políticos serán muchas las que, una vez más, se quedarán sin votar.
Pensamiento
Anselm Jappe: “Ningún problema actual requiere una solución técnica. Se trata siempre de problemas sociales”

Para el pensador alemán Anselm Jappe, el capitalismo narcisista en el que estamos insertos ha dado lugar a la sociedad “autófaga” que, como en el mito, termina devorándose a sí misma cuando ya nada sacia su apetito.

Argelia
Argelia en revuelta: “¡Nos despertamos y vosotros lo pagaréis!”

Argelia atraviesa desde hace tiempo una grave crisis multidimensional. El país ha experimentado una crisis política durante décadas, en particular desde el golpe militar de 1992 y la brutal guerra civil que siguió.

Racismo
Capirotes blancos
6

La Hermandad de los Negritos de Sevilla fue la primera institución en toda Europa dirigida y sostenida por las propias víctimas de la esclavitud africana. También fue víctima de la apropiación cultural por parte del Ku Klux Klan, que basó su vestimenta blanca en el uniforme de la hermandad.