Vigo
Unha muller cunha discapacidade gaña un xuízo histórico en Galiza contra unha empresa de ‘desokupación’

Chámase Diana Pereira e acaba de sentar un precedente significativo na loita polo dereito á vivenda en Galiza: acaba de gañar o segundo xuízo do que hai rexistro contra unha empresa de desalojos extraxudiciais. A Sección de Violencia sobre a Muller do Tribunal de Instancia de Vigo condenou a un traballador de DIO Express —unha empresa de ‘desokupación’— como autor dos delitos de coacción e danos tras “forzala de forma intimidatoria a abandonar a vivenda fóra das canles legais ordinarias” e causar danos no seu inmoble, como acreditou o xuíz nunha sentenza sen precedentes en territorio galego.

No texto, o maxistrado do antigo Xulgado de Instrución número 8 dá por probado que desde polo menos abril de 2024, Diana viña mantendo serias desavinzas cos propietarios da casa que habita como inquilina. En conversa con O Salto, ás portas do xulgado, a denunciante explica que a filla do propietario “negouse” a repoñer algúns dos electrodomésticos básicos para o sostemento da súa propia vida e a da súa filla menor, que agora ten seis anos, como o frigorífico ou reparar elementos estruturais do piso como as persianas ou algúns cristais das ventás.

A raíz destes conflitos, segundo a sentenza, a propia filla do propietario procedeu a contratar os servizos da mercantil de ‘desokupación’ Servicios de Mediación Inmobiliaria DIO Express S.L. A partir de entón, o día 18 de febreiro de 2025, dous dos seus traballadores, actuando en nome da empresa, acudiron ao fogar de Diana, di o xuíz, “co propósito manifesto de perturbar a paz residencial da denunciante e forzala de forma intimidatoria a abandonar a vivenda fóra das canles legais ordinarias”.

“O que buscan é facerche dano psicolóxico e meterche tanto medo que acabes escapando da túa casa”, explica a denunciante

Un deles, o condenado, procedeu a pintar con aerosol de cor verde a palabra “okupa” ao longo da porta de madeira do domicilio, tapando deliberadamente a mirilla óptica coa pintura e inutilizando por completo o bombín da fechadura de acceso mediante a aplicación de cola rápida.

“O que buscan é facerche dano psicolóxico e meterche tanto medo que acabes escapando da túa casa”, explica Diana Pereira, traballadora do sector sociosanitario e que, ademais, conta cunha leve diversidade funcional. “Esta persoa foi intimidada e coaccionada no seu fogar mesmo estando embarazada de seis meses, algo totalmente intolerable desde calquera punto de vista”, denuncian desde o Sindicato de Inquilinas de Vigo.  

Explica a denunciante que o pretexto que os seus arrendadores sostiveron para contratar a empresa de desalojos extraxudiciais era que ela comezara a deixar de pagar o aluguer, algo que desmente por completo.

“Hai que confrontar este tipo de empresas porque, para comezar, operan á marxe da lei, pero tamén intimidan, coaccionan e violentan as inquilinas. Por iso animamos a que as persoas que estean en situacións similares denuncien. Non podemos permitir que os rendistas ou as empresas inmobiliarias utilicen estes métodos para expulsar a xente das súas casas e seguir especulando”, rematan desde o Sindicato de Inquilinas.

Unha fonte de información habitual na prensa de dereitas

Unha das maneiras máis rendibles que ten a marca comercial desta sociedade para darse a coñecer é a rede de colaboracións que teceu cos medios conservadores en Galiza e no resto do Estado español. O seu dono, Francisco Javier Fernandez Ulfe, é unha fonte de información regular para decenas de noticias e reportaxes onde se criminaliza habitualmente a situación precaria de centos de persoas sen alternativa habitacional; se alardea da capacidade de intimidación dun grupo de homes; se pon en dúbida a capacidade do sistema xudicial español; se enumeran os seus supostos éxitos; se promoven os seguros “antiokupación”; se confunden deliberadamente os tipos penais de usurpación e allanamento dunha vivenda; e ata se alaba o físicodo seu propietario: “Ten as costas coma un armario aberto”. O resultado: decenas de páxinas de publicidade gratuíta que, ademais, alimentan o bulo da ocupación como un problema estrutural en detrimento de análises do mesmo calado sobre o mercado inmobiliario e a limitación do acceso á vivenda.

Desde 2020, as cifras de xuízos verbais de ocupacións ilegais non deixaron de descender. En 2018, o número de xuízos sobre ocupacións ilegais de vivenda chegou ao seu máximo: 4.017 anuais. En 2022, reduciránse a 2.785, un 20% menos que o ano anterior. No Estado español o parque inmobiliario supera os 25 millóns de vivendas e os pisos con problemas de okupacións apenas representan o 0,01%, ademais de que a inmensa maioría se levan a cabo en vivendas non habitadas. En cambio, en 2022, ese mesmo ano, produciron 38.269 desafiuzamentos, sete de cada dez por non poder pagar o aluguer. O último informe ao respecto, dos Mossos d'Esquadra, relataba como no caso de Cataluña, o territorio con máis ocupacións, o 97,7% dos pisos ocupados en 2022 estaban deshabitados.