Periodismo
Gonzo: “O migrante en televisión é unha persoa que sae para dar medo”

Falamos co codirector de Detrás del muro e novo presentador de Salvados sobre a problemática e mentiras xeradas en torno as migracións e sobre a viabilidade dos formatos de televisión de xornalismo social.

Gonzo Compmostela
Gonzo presentando o documental 'Detrás del Muro' no Araguaney de Compostela.

publicado
2019-05-14 09:00:00

Fernando González ‘Gonzo’ estivo en Compostela presentando o documental Detrás del muro, que conta a realidade da migración centroamericana cara os Estados Unidos. Falamos con el sobre migracións e sobre a viabilidade dos formatos de televisión de xornalismo social.

Nos medios acostumamos a falar tarde das migracións, como coa caravana migrante. Fálase pouco das causas que as provocan, dos estados en moitos casos errados de Centroamérica, do contexto de violencia, da falta de oportunidades... Como comunicar en televisión estas problemáticas tan complexas?
Penso que no documental conseguimos explicar eses motivos que levan á xente a migrar. Partimos dunha zona de Guatemala onde contabamos algo que sucede sobre todo nas zonas rurais de Centroamérica, que é a pobreza extrema, que provoca que os rapaces non poidan ter unha educación porque traballan nas fincas e como os poucos sinais de prosperidade veñen de casas onde hai algún familiar nos Estados Unidos. Como non vai querer marchar un rapaz cando ve que a única tele da comunidade está na casa dalgún familiar dunha persoa migrante? Despois tiñamos a historia de Wendy, que nos viña ben para contar a violencia estrutural. Non falamos especificamente das maras, pero en todas as historias están presentes. A Wendy pégalle un tiro un marero, José Eduardo emigra porque se non rematará nunha mara, Luis conta que só tiña tres opcións: ou meterse na igrexa, ou migrar ou acabar na mara.

“A premisa do documental é “que sabemos dos centroamericanos? Pois o que conta Trump”. A Trump velo en primeiro plano falando desta xente pero eles sempre saen en planos xerais.
Co documental o espectador pode decatarse de que hai unha violencia que o inunda todo, ademais da violencia política que hai en Honduras, El Salvador ou Guatemala e agora tamén Nicaragua. Explicar Centroamérica é complicado porque á xente aquí cústalle crer que isto estea a pasar. Non entenden que a violencia sexual contra as nenas é algo social. Hai que saber ben como contar Centroamérica pero é moi incómodo de escoitar. A premisa do documental é “que sabemos dos centroamericanos? Pois o que conta Trump”. A Trump velo en primeiro plano falando desta xente pero eles sempre saen en planos xerais. É fácil que digas desde aquí: “isto é unha invasión”. Hai que ver porque pasa, que en parte é por ser os veciños do sur dos Estados Unidos.

Migración
El éxodo centroamericano atraviesa México
Expulsados por la pobreza y la violencia, miles de centroamericanos marchan a través de México con la esperanza de poder llegar a EEUU
Faltáballes información sobre o proceso?
Si, de feito gran parte do éxito dun migrante que queira chegar aos EEUU depende da información que teña. José Eduardo pensaba que podía cruzar o deserto de Sonora camiñando 4 horas. Saía con 10 euros da casa. Preparando o documental decateime do importante saber por onde ir, coñecer a un ‘coyote’... En Guatemala, había un anuncio de ‘coyotes’ que viña dicindo algo así como: “Si quiere viajar a Estados Unidos pregunte en la tienda de Pedro. ¡Se puede enviar hasta usted!” Viaxar sen cartos significa que te van putear malamente, que para pasar a fronteira vas ter que ir cargado de cocaína ou marihuana. Todo é demasiado escuro.

gonzo detrás muro
Fotograma do documental 'Detrás del Muro'.
Quen ten que ver este documental?
Os embaixadores de Nicaragua, de El Salvador, de Honduras, de Guatemala e de México. A solución pasa por eses cinco países; é o que dicías ti: son estados ‘fallidos’, o estado non está presente na meirande parte do territorio. Todo pasa cara o norte pero tamén pasa moita merda para o sur, porque os residuos tóxicos que mandan para alí abaixo... iso non é normal.

Non axuda a relación cos EEUU...
Claro, quen andan armados alí? Por exemplo os zetas eran escuadróns que tiñan contratados a CIA. O que sabían facer era matar e montaron o cártel dos zetas. Nós condicionamos a rodaxe porque non podiamos ir polas zonas que controlaban e os xornalistas mexicanos non se atreven a contar o que fan. Queriamos ver outras zonas de México por onde se cruza a fronteira, pero era imposible. Gustaríame que un embaixador de Honduras ou Nicaragua viñera e escoitase as testemuñas das rapazas e preguntarlle como é posible que iso lle pase a milleiros delas todos os anos desde hai décadas sen que fagan nada.

“Gustaríame que un embaixador de Honduras ou Nicaragua viñera e escoitase as testemuñas das rapazas e preguntarlle como é posible que iso lle pase a milleiros delas todos os anos desde hai décadas sen que fagan nada.
O documental non cae nunha intencionalidade dramática forzada desde a linguaxe audiovisual. Como ves o tratamento informativo dos fluxos migratorios en televisión?
É un espectáculo. O migrante na televisión é unha persoa que sae para dar medo. Fálase de migrantes, non de persoas. Velas subidas no valo de Melilla, no Gurugú ou no medio de mar; só vemos desgracias e dis “bueno, se morre tampouco pasa nada”. Ese é o problema. A migración é un tema de actualidade do século XXI que permite controlar moi ben á poboación, entón é moito mellor meter ese medo que contar o que pasa. Hai unha situación brutal neste século coas migracións e hai que intentar contar de onde foxen, que tipo de persoas son... Algo que me gusta do documental é que lles preguntamos que soños teñen.

Hai quen pensa que non teñen soños, que veñen a Europa ou EEUU porque ‘son lo más’.
Como están acostumados a vivir nunha desgracia constante pensamos que non teñen soños. Unha nai guatemalteca indíxena e do rural tamén quere que as súas fillas estuden, viaxen e teñan unha boa vida. Os desexos humanos son universais. O que quere unha nai ou un pai para un fillo quéreo estea onde estea, sexa rico ou sexa pobre. Desde os medios de comunicación búscase deshumanizar ao migrante. Se humanizas ás persoas migrantes, como podes venderlle a un votante que vas poñer un valo con concertinas en Melilla? Teslle que dicir cuspen, que traen droga...

... que nos quitan o traballo...
Si! Eu cando me atopo con alguén racista gústame falar con el e pregúntolles: “algunha vez che botaron do traballo?” Contestan: “si”. “Substituíute algún negro?” Sempre din: “non”. Cando preguntas quen os botou, din que foi o seu xefe. “De onde é o teu xefe?” “De Cádiz”. A ti ‘jodeuche’ a vida un español, non un negro.

A mentira ten as patas moi curtas. 
Empregan argumentos que van á víscera, que é moito máis fácil que convencer ao cerebro. Díxome nunha entrevista John Carlin (escritor e xornalista británico): “Sabes onde hai máis xenofobia? Onde non hai migración. En Londres non lle temos medo aos negros, o noso alcalde é fillo dun pakistaní pero nas zonas rurais téñenlle un medo ao migrante da hostia.” Aí está o medo. Onde gaña votos VOX? No interior de Castilla la Mancha... ou en Almería, onde hai migración, pero en que condicións están os rapaces africanos que traballan alí? Porque os queren ter así. Se lles poden pagar 2€ en vez de 10 como hai que pagarlle a un ‘jornalero’ español... Pero para iso teñen que ser migrantes ilegais, chabolistas e téñeno que ter moi ‘jodido’. Así crean a imaxe de ghetto, de pobreza, de enfermidades... Quen ve iso di: “iso non o quero aquí”. Eu teño familia, se ao lado da miña casa viviran catro ratas que me pasan enfermidades tampouco os querería alí, pero é que fan por telos así para dar esa imaxe. En Huelva, cando fun á recollida da fresa, decateime de que estaba moi pensado. O campo de chabolas dos temporeiros e temporeiras irregulares está xusto en fronte do maior centro comercial de Lepe. Toda a xente de Lepe cando vai mercar alí ve iso. Como vas querer iso? O único que lle queda ao xornalista é contar estas historias. 

“Desde os medios de comunicación búscase deshumanizar ao migrante. Se humanizas ás persoas migrantes, como podes venderlle a un votante que vas poñer un valo con concertinas en Melilla? 
Fai falta máis xornalismo social, valla a redundancia. Como?
Contar, contar e contar. Este documental vírono case 1.200.000 persoas, un martes que competiamos con Supervivientes, en Antena 3 había un programa de cancións... e viuno unha morea de xente. A xente quere ver estas cousas se llas contas con respecto.

Éche ben curioso competir con Supervivientes, que se fai en Honduras. Formatos e visións ben diferentes de Centroamérica...
É moi representativo. Que é Honduras? Que é Centroamérica para o primeiro mundo? Materias primas. Que é o que molesta desa zona? A xente que vive alí, porque por culpa desa xente non poden facer o que lles dea a gana, por culpa de ‘Bertas’ Cáceres. A gran putada de Centroamérica é que é moi rica.

Pueblos originarios
El reality show ‘Supervivientes’ y el despojo de las tierras garífunas
El reality show Supervivientes no se rueda en una isla desierta. Sus habitantes, pertenecientes al pueblo garífuna, denuncian los efectos del rodaje en su forma de vida y su marginación en la toma de decisiones.
Xa para rematar, queríache preguntar por estes contidos máis reflexivos, como este documental ou Salvados. Hai espazo na televisión para estes formatos?
Pois vaino habendo...

Moitos pensabamos que a televisión morrera como medio para informar con calidade.
Porque interesaba. A ver, ao poder político e económico está claro que non lle interesa que haxa información. Xa teñen bastante control sobre as teles, pero por outro lado tamén teñen que coidar ao espectador. Salvados leva 11 anos en pantalla e a xente acode aí. El Intermedio é un programa que conta actualidade con humor e vennos un millón e pico de persoas ao día. A xente quere estar informada. Hai que loitar estes espazos. O outro día dicíame Jordi (Évole): “Cando empezamos a facer os Salvados máis repousadiños, estábao petando Callejeros”. Todo picadiño, a cámara movéndose... E en Salvados, un total de minuto e medio coa cámara quieta. A Jordi dicíanlle: “ides levar unha hostia...”. Pois levarémola, pero coa nosa aposta. Ao final, mira que hostia: 11 anos e programa de referencia. 

“Ao poder político e económico está claro que non lle interesa que haxa información. (...) . A xente quere estar informada. Hai que loitar estes espazos.
Salvados é case un milagre...
Non o creo. Pode ser que en parte, pero é que hai un espazo para estes programas. Mira La Sexta, por exemplo: é unha canle que nace para facer deportes e entretemento. Agora La Sexta é un 24 horas de información. Pódeche gustar como se contan as cousas ou non pero ás 11 está Ferreras, para un pouco e despois está Mamen, as noticias, El Intermedio... Ao final son 12 horas de información. Sempre que pasa algo, como o referendo en Catalunya, La Sexta ten unhas audiencias brutais. El Intermedio víano case 3 millóns de persoas porque a xente vai a quen sabe que está acostumado a informar. Despois, os formatos de información máis reflexiva, como dis ti; sen ‘tertulianos’ dicíndoche o que tes que pensar e que che contan o que pasa e ti xa verás o que pensas, aí andan. Netflix e estas cousas tamén axudan: hai máis documentais e acaban creando unha dinámica. As teles ven que iso funciona e claro, elas teñen que gañar cartos.

Relacionadas

Pueblos originarios
El reality show ‘Supervivientes’ y el despojo de las tierras garífunas
El reality show Supervivientes no se rueda en una isla desierta. Sus habitantes, pertenecientes al pueblo garífuna, denuncian los efectos del rodaje en su forma de vida y su marginación en la toma de decisiones.
Migración
Buscar a los que se fueron
Madres africanas participaron en la primera cumbre mundial de Madres de desaparecidos en busca de sus hijas e hijos en la Ciudad de México.
1 Comentario
#34349 15:53 17/5/2019

¿Podemos esperar cambios en Salvados despois do bochorno de Operación Palax e outros branqueamentos do fascismo?

Responder
2
0

Destacadas

Partidos políticos
La renuncia de Iglesias clausura una semana de bochorno

La correlación de debilidades entre PSOE y Unidas Podemos ha dado lugar a una semana de movimientos y declaraciones de pésimo gusto para una mayoría de votantes de izquierdas. Sánchez ha conseguido que Iglesias no esté en el Consejo de Ministros.

Política
Steven Forti: “ERC tiene que salir del Chicken Game que tiene con la ex CiU”

Historiador italiano y, desde hace años, residente en Barcelona, Steve Forti habla sobre el auge de la extrema derecha en Europa y la situación política catalana.

Palestina
El dinero no compra la paz

Este “Acuerdo del siglo” para para Palestina no ha convencido a nadie, empezando por los más interesados.

Fiscalidad
La tasa Google torpedea el camino hacia el FMI a Nadia Calviño

La reunión de los ministros de finanzas del G7 se salda con un principio de acuerdo para gravar a los cuatro gigantes tecnológicos: Google, Amazon, Facebook y Apple.

Actualidad LGTBIQ+
Indignación por la homofobia del gobernador de Puerto Rico y otros titulares de la actualidad LGTBIQ

La ola de indignación por un chat sexista y homófobo en el que participaba el gobernador Ricardo Rosselló ha prendido la mecha de una protestas en Puerto Rico a las que se ha sumado Ricky Martin o Bad Bunny. La Cámara de los Comunes ha instado al Gobierno de Irlanda de Norte a aprobar el matrimonio igualitario lo que podría ser una vía para que este derecho fuese una realidad en todo el Reino Unido. La actualidad LGBT de las últimas dos semanas pasa también por Botsuana, EE UU, Ecuador y Polonia.

Últimas

Humor
Acuerdos

Octava entrega de las colaboraciones especiales de Mauro Entrialgo para El Salto.

Especulación urbanística
Hasta siempre, Calderón

El antiguo estadio del Atlético de Madrid desaparece y el club vende los terrenos por 100 millones de euros para hacer viviendas de lujo.

La Rioja
Cuando 2 diputados sí valían 3 consejerías
En 1991 el PSOE formó un gobierno de coalición con Partido Riojano al que ofreció 3 consejerías, y sólo contaba con 2 diputados
Bebés robados
Ni un paso atrás

Son sorprendentes algunas declaraciones de la prensa que dicen que este hallazgo puede dar un vuelco al relato sobre bebés robados. No debería ser así, ya que si algo se ha demostrado con este reencuentro es que el tráfico de bebés existía.