TVG
TVG: Só Songoku poderá con Feijóo

Sobre como os medios públicos galegos fan exactamente o contrario para o que se crearon: fomentar o autoodio, negarnos como pobo, desgaleguizar Galiza.

xabarín
Imaxe: narcolepticos.com
Ex-traballadora da TVG
4 oct 2019 00:02

A Xunta autoriza estes días batidas de xabaríns, pero hai un que molesta especialmente. Máis que un porco, Xabarín é símbolo dunha xeración que se empoderou na súa infancia vendo a Televisión de Galicia. Quen ía dicir que ese bocata de nocilla ía rematar sendo un acto político?

A actual dirección da TVG tenta eliminar o legado que Xabarín deixou na nosa xeración, das nacidas −máis ou menos− entre o 85 e o 95. Se cadra non interesa que os nenos e nenas falen galego. Ou se cadra non entenden o noso vínculo coa merdiña de Arale e porque a todas nos cae mal Novita. O certo é que o Xabarín Club está relegado á TVG2, cunha programación desfasada e un 0,6% de audiencia. Nos 90 tivo 40.000 socias que nos sentabamos o día do noso aniversario para ver a nosa foto nunha tele de tubo. Algúns seguímolo facendo ata os ‘vintetantos’.

As consecuencias lingüísticas son preocupantes: un 23,9% dos menores entre 5 e 14 anos non falan case nada ou nin saben falar galego. Terá algo que ver co coma ao que induciron a Xabarín?
Este é só un exemplo dun proceso de desgaleguización da Televisión de Galicia, que hai uns días estreaba un novo programa, “Conexión Madrid”: “un espazo de debate que achegue a reflexión e a pluralidade de opinións de distintas perspectivas da actualidade española, política e social que máis afecte a Galicia”, citando a web da propia CRTVG. Nas súas palabras está a súa visión de fondo; non queren unha Galiza que sexa suxeito, que pense nin sinta por si mesma. Xusto o contrario do que di a Lei de Medios ou os estatutos da CRTVG. Semella máis difícil cumprir a lei 9/2011 que atopar as sete bolas máxicas.

Son conscientes dos nosos defectos como pobo, dese autoodio e tamén dese amor propio que temos pero que só sacamos cando veñen moi, pero que moi mal dadas. Queren acentuar a nosa sumisión ante o seu país, España, ignorando que traballan e viven grazas ao noso, que tamén é seu.

Semella máis difícil cumprir a lei 9/2011 que atopar as sete bolas máxicas.

Resulta inxenuo pensar que a ninguén na TVG, baixo criterios de servizo público, se lle ocorrese ningunha outra alternativa. As traballadoras xa mencionaron unhas cantas. A máis obvia: un debate plural desde San Marcos. Hai centos de traballadoras que levan máis dun ano pedindo aumentar a produción propia; os medios están, os recursos tamén, mais non hai vontade política. Lembremos o “Foro Aberto”, ese programa na TVG2 das 23h que case ninguén vía e era tan pouco plural como “Conexión Madrid”, pero que polo menos tiña a (in)decencia de tentar enganarnos e ofrecer un pequeno espazo para o ‘debate’. Agora non se agochan: programa en Madrid sobre a actualidade de España con xornalistas de ABC, El Español, Atresmedia, esRadio e El País. Moi plural, moi galego.

Tamén é curioso con todos os pluses que cobran, ninguén na CRTVG tivera a idea de producir algún programa para o eido local. Onde quedou a idea de proximidade? Xa non hai delegacións en Ferrol, Pontevedra ou na Mariña e desbotan aproveitar as de Coruña, Vigo, Lugo e Ourense. Por que ningunha idea para empregar os recursos públicos nun servizo público? Non son tan parvos. Non lle convén a Feijóo, ‘simple y llanamente’.

Electoralmente, ao goberno galego convenlle que a TVG aposte por “Bamboleo”, “Aquí Galicia” ou “Land Róber”, programas de entretemento coa intención política de crear a imaxe única dunha Galiza folclorizada, sen preocupacións. Si, as galegas desfrutamos do noso ocio, gústanos o ‘pulpo’, o viño e as orquestras, pero facemos máis que iso. A cidadanía galega, nomeadamente a do rural, demostrou que sabe loitar polo seu. Vémolo nas ducias de plataformas pola defensa da terra que os medios públicos silencian e vímolo nas loitas contra a AP-9 nos setenta, na estafa naval en Ferrolterra, no Nunca Máis, contra a mina de Touro ou cada 8 de marzo. E esa xente seguirá estando aí aínda que non lles dean espazo no parte.

“Bamboleo” ou “Land Róber”, programas de entretemento coa intención política de crear a imaxe única dunha Galiza folclorizada e sen preocupacións.

Xogan co autoodio, pero a 'xeración Xabarín' non é abstracta. Son persoas sen complexos nin vergoña por falar e vivir en galego, todo o contrario. O outro día, nun bar de Compostela, xuntabamonos varias traballadoras do audiovisual desa xeración. Practicamente todas traballando en condicións precarias e pensando en opositar a administrativo, a conserxe... O que sexa para poder encarar os 30 cunha mínima estabilidade. Pero tamén todas agardando unha oportunidade para entrar na TVG: “como molaría”, “que falta facía”, “canto se podería facer”.

A Televisión de Galicia é un ente público chamado a servir ao pobo, para ofrecernos información limpa e rigorosa coa que coñecer a realidade do país. É o medio que nos lembre cantas veces faga falta que somos suxeito e que non temos que sentir vergoña de ser quen somos. Que nos dea dignidade, en definitiva. E é por iso que doe tanto que sexa un instrumento de burda propaganda do Partido Popular.

Pero tamén é memoria. A merenda vendo ao ninja Hattori na tenda da miña avoa. O penalti de Djukic; os ‘Kloifert’, ‘Coquí’ ou ‘Conseisón’, perfectamente pronunciados; as noites de fútbol coa miña familia. Os luns pola noite viaxando a Portozás para ver a Currás. O mércores vendo como a liaban Miro e o cuñado. Todo na TVG. Tamén foi na ‘casa’ onde recibín o meu primeiro soldo digno, pero hoxe é tamén esa canle que non podo ver máis de cinco minutos sen que me veñan as ganas de chorar.

Como lle pasou ao amigo Songoku, despois de Freezer viñeron Boo e Célula. Hoxe toca loitar contra a televisión de Feijóo e Sánchez Izquierdo. Porque aínda que a queiran, non é súa, é de todas, e Songoku ensinounos o que pasa cando todas xuntamos forzas.

goku forza
Genkidama

Relacionadas

10 Comentarios
#40463 17:52 4/10/2019

https://www.youtube.com/watch?v=-PJoH2J4QQo

Responder
0
0
#40433 12:21 4/10/2019

SON Goku. "Goku" alcumábano en catalunya, MADRID e tal. Que si, que é de repunantiño sinalar isto pero se a autora non ve a retranca en chamar o noso héroe polo alcume castellano cando está a defender o seu papel coma redentor da língua, pois xa non sei.
Falando do tema, se cadra temos q empezar a ter ideas máis extremas sobre o que hai que facer cona tele. O primeiro q se me pasa pola cabeza é evitar a pretendida neutralidade de "Defende a Galega". Non, os medios non son neutrais e non, anceiar un medio "sen presións políticas " é o mesmo que dicir "reloj no marques las horas".

Responder
26
24
#40435 12:54 4/10/2019

En galego tamén lle dicían Goku...

Responder
6
11
#40508 12:58 5/10/2019

Non.

Responder
12
0
#40481 21:28 4/10/2019

Como xa dis ti... repunantiño. Así es.

Moito lle presta a xente sinalar tonterías mínimas en artigos que teñen un traballo evidente detrás de estilo e forma. Sorte con iso.

Responder
18
31
#40507 12:58 5/10/2019

Non é unha tontería mínima, era un rasgo que diferenciaba o Son Goku. Era unha forma nominal propia que revelaba unha forma de traballar profunda, ética e autonomía que existía entre a xente que traballaba na TVG e hoxe non lle deixan facer.
Sorte co de desprezar os detalles, ignorar o traballo que hai atrás das pequenas cousas e pasar pola vida "en estilo y forma". Profundo coma unha fochanca.

Responder
24
1
#40510 14:03 5/10/2019

Xa se ve o apoio que estás a rcibir pola túa forma nominal propia. Ánimo. Xa pasou.

Responder
0
29
#40511 14:56 5/10/2019

Ouch! Tronzado fico, fixen un comentario que non foi popular! :( xd.
Grazas por darme a razón sobre a túa profundidade e perspicacia. Consello: "ahora dilo sin llorar" ten mais pegada.

Responder
20
0
#40482 21:39 4/10/2019

Cando che sinalan a lúa co dedo e quedas mirando o dedo. Definición gráfica.

Responder
4
27
#40506 12:54 5/10/2019

Na segunda parte do comentario dou a miña opinión sobre a lúa, así que definición gráfica, pois non. Vas ter que refuxiarte noutro lugar común pero non sufras, que hai abondos.

Responder
18
1

Destacadas

Racismo
Un estallido antirracista en medio de la pandemia
La ola antirracista que ha desbordado ciudades en todo el mundo bebe de mareas preexistentes: una memoria múltiple de violencias policiales que quedaron impunes, años de resistencia contra el racismo institucional que dicta la exclusión de una parte de la población, y la conciencia de las clases trabajadoras racializadas de su condición desechable en las lógicas capitalistas. 
Sanfermines
San Fermín: una mundanidad imposible

Por primera vez las fiestas de Iruñea se han suspendido por motivos sanitarios, ya que el coronavirus es incompatible con el roce del festejo.

Cuando volvamos a encontrarnos
Vivir en las ciudades más afectadas por el coronavirus

Esperanza Balaguer y Javier Abella residen en dos de las ciudades más golpeadas por la pandemia. Desde Nueva York y San Pablo, comparten su experiencia como emigrantes en medio de la crisis del covid-19.

Últimas

Ley Trans
Confluencia Trans exige una ley estatal que garantice la autodeterminación de género
Una treintena de colectivos integrados en Confluencia Trans se movilizan en Madrid por los derechos de las personas trans y para que se apruebe la normativa que garantice la autodeterminación de género.
Costas
Contra el hotel de La Tejita y su mundo: rastros de una lucha ganada

Las que aquí hablan son solo unas pocas voces de las miles que gritaron en La Tejita. El texto bien podría ser anónimo. Esperamos recoger parte del sentir común.