Emilio Cao: "Puideron deter a calquera e tocoume a min"

Emilio Cao enfróntase a unha petición de cinco anos e oito meses de cárcere por un suposto atentado á autoridade durante as Marchas da Dignidade de 2014. Hoxe era o día sinalado para o xuízo, pero os dous policías testigos non apareceron.

Emilio Cao
Emilio Cao, ante los juzgados de Plaza de Castilla.

publicado
2018-03-19 19:45:00

Son as 10h, dous buses chegan a Madrid desde Galiza. Nun deles vai Emilio Cao, un mozo que se enfronta a cinco anos e oito meses de prisión e unha multa de 600 euros por atentado contra a autoridade e desorde pública, no marco das protestas das Marchas da Dignidade de 2014. Ás 12h comeza a concentración que pide a súa absolución. Ás 12.45h, o xuízo. Pero ningún dos dous policías denunciantes se presentan. Unha por baixa de maternidade, o outro solicita declarar por videoconferencia a pesar de residir en Madrid. A nova data será o 25 de xullo.

Catro anos despois, o proceso alárgase máis. Como te atopas?
Un pouco desconcertado. Os dous denunciantes non aparecen para declarar, teño que volver a desprazarme a Madrid, e dilatar esta situación de incertidume.

Do parte de detención que realiza a policía ao auto final hai cambios.
Varía. No primeiro declararon que agredera a un policía, cunha pedra que tería impactado o seu peito. No auto que fixeron meses despois din, por exemplo, que impactou no escudo.

As cargas policiais comezaron cando o acto final das Marchas da Dignidade aínda non remataran. Como te deteñen?
Preto da rúa Génova cólleme un policía secreto sen dar explicacións de porque me estaba a deter. De feito, o único que fai é ameazarme, dicindo cousas como “no deberías haber venido aquí” ou “te la vas a cargar”. Levoume ao cordón policial e alí catro policías tiráronme ao chan, rodeáronme e puxéronme o escudo na cara.

Tras iso, métente na furgoneta e lévante a comisaría.
Si, seguíronnos ameazando mentres iamos camiño da comisaría de Moratalaz. Deixáronnos entre tres e catro horas mirando para a parede, sen deixarnos falar cos compañeiros ou preguntar porque estabamos alí. Mentres, chegaban máis detidos feridos, algúns sangrando con feridas na cabeza. O Samur chegaba, miraba un pouco e marchaban. Despois baixáronnos aos calabozos. Alí tivéronnos un día enteiro coa luz acendida, unha lámpara de halóxenos que non nos deixaba durmir. Pedímoslles que a quitaran pero non fixeron caso ata o día seguinte. Aos dous días leváronnos a Plaza Castilla para declarar ante o xuíz de garda, brevemente. Nese momento é cando sei do que se me acusa.

Consideras que é un xuízo político?
É evidente, e coa actitude dos testigos de hoxe, corrobórase. Se tanto lles importa aos denunciantes, por que non viñeron hoxe? A data do xuízo sabíase desde hai meses. Temos que percorrer centos de quilómetros para vir aquí e eles non aparecen. Puideron deter a calquera e tocoume a min. Penso que son medidas exemplarizantes que sirven para criminalizar a protesta social.

Vídeo de Lentes Diverxentes:Creouse unha plataforma pola túa absolución, e houbo mostras de solidariedade en todo o Estado. Que pensas disto?

Todo agradecemento é pouco. Hai xente coa que non tiña relación ou que só era cordial, e desprazáronse ata aquí a Madrid. E moita outra xente volcouse. Nun proceso tan longo, ves que non estás só. Necesitámolo para parar unha represión que vai en aumento.

Cales son as túas perspectivas para o xuízo?
Somos positivos. Nós iremos a contar o que pasou, temos probas que corroboran que me detiveron ilícitamente, que ningún policía tivo lesións, que non houbo resistencia pola miña parte. Tampouco teño antecedentes, pero nunca se sabe.


0 Comentarios

Destacadas

Racismo
El antirracismo político y las alianzas contra el fascismo

Los colectivos racializados interpelan a la sociedad y el Estado, a la izquierda y al feminismo, sobre racismo y colonialidad. 

Historia
Juan Gutiérrez, el mediador por la paz que se hizo amigo de un espía del Cesid

Roberto Flórez, un agente del Centro Superior de Información de la Defensa, entró en contacto con el mediador por la paz Juan Gutiérrez para conocer las entretelas del conflicto vasco. Forjaron una amistad. Mudar la piel, el documental de Cristóbal Fernández y Ana Schulz, indaga en esa relación.

Atenas
45 años después, la llama de la Politécnica sigue viva

Como cada 17 de noviembre, Grecia vivió este sábado una jornada de movilizaciones en recuerdo y reivindicación de la revuelta de la Universidad Politécnica de Atenas en 1973, hecho que aceleró la caída de la dictadura militar un año después.

Fronteras
Con el Baobab de Roma se abre una nueva temporada de desalojos

Policía étnica. Furgones blindados y excavadoras en el campamento donde dormían 130 migrantes, ahora abandonados a su suerte en las calles de Roma. Salvini: “Hay que acabar con las zonas francas”.

Música
Música de librería: melodías anónimas en busca de sustento y esparcimiento

La música de librería, una biblioteca sonora al servicio de la industria audiovisual mayoritariamente, en la que se pueden rastrear el genio, la aventura o el simple goce de unos autores y ejecutantes sepultados por el tiempo.