Racismo
Hai superheroes que non levan capa

Dicía Marthin Luther King: “Se un home non descubriu algo polo que morrer, non é apto para vivir”. O destino xoga, ás veces, pasatempos macabros. Cando Rudell Stitch resolveu o sudoku, xa era demasiado tarde. Acendemos o DeLorean para viaxar á década dos 50, os anos duros das leis de segregación racial. Próxima estación: Louisville, Kentucky.

Rudell Stitch
Rudell Stitch coa súa familia
7 feb 2019 10:15

Cando un pensa en Kentucky; pensa en persoas brancas con roupa de camuflaxe, botas de vaqueiro e fibelas nos cintos que acostuman ser máis grandes do que a funcionalidade sinala. En Kentucky, o estado sureño máis no norte dos Estados Unidos, a imaxe que manda adoita ser a branca. Esta imaxe, aínda actual, nos anos 50 era máis marcada.

Nos 50, Dwight Eisenhower ocupaba a Casa Branca. A economía de Louisville, principal cidade de Kentucky (cerne do bourbon) estaba xa recuperada dos anos da prohibición. Os cartos do tabaco, do bourbon, e as fábricas de Ford e General Electric facían que vivir en Louisville non fose tan pobre e duro como no gran sur. Nos 50 as persoas negras debían viaxar na parte traseira dos trens e autobuses, e só podían beber nas fontes públicas coa frase “colored”. Ser afrodescendente en Louisville era un sinónimo de vivir lendo carteis de “white only” e “no coloreds allowed”.

A mediados do século XX, nos Estados Unidos, estaban vixentes as Leis Jim Crow que propugnaban a segregación racial en todas as instalacións públicas baixo o lema “separados pero iguais”, e eran aplicadas aos afroamericanos e outros grupos étnicos non brancos. A segregación de iure foi de aplicación nos estados do sur, nos estados do norte a segregación era de facto.

Ser afrodescendente en Louisville era un sinónimo de vivir lendo carteis de “white only” e “no coloreds allowed”

Rudell Stitch foi un boxeador de Louisville, Kentucky. Nado en 1933. Durante a súa adolescencia, ingresou no ximnasio Headline Boxing de Bud Bruner. Boxeando como peso lixeiro e welter. Stitch gañou 45 de 57 combates amateur. Durante esa época, un mozo comezou a baixar polo ximnasio de Bud Bruner. Rudell tiña un afecto especial por el e, ás veces, adestraban xuntos. O mozo chegara un día ao ximnasio contando unha historia que produciu os sorrisos de tódolos presentes: abordou a un oficial de policía despois de que os matóns do barrio roubáranlle a bicicleta. O policía díxolle ao rapaz: “mira, mozo, vai ser moi difícil recuperar a bicicleta” pero a cambio aconsellou que fose a un ximnasio para previr futuros atracos practicando algunha técnica de defensa persoal, como o boxeo. Pero despois dos choros iniciais, o rapaz resultou ser un fanfurriñeiro que dicía tódolos días que quería ser o boxeador máis grande da historia. Coa intención de baixar os fumes do mozo, Rudell chamábao con cariño polo último elemento do seu nome completo: Junior.

Louisville está dividida pola Rúa Nove en dúas metades; a parte occidental (o West End) e a parte oriental (o East End). No West End a poboación era predominantemente negra, no East End era predominantemente branca. De cando en vez, aínda hoxe, hai quen chama á Rúa Nove o Muro de Berlín. Unha persoa que vivira na parte occidental tiña unha esperanza de vida que era aproximadamente 10 anos máis curta que a esperanza de vida promedio da cidade. Tanto Rudell como Junior, ambos afrodescendentes, vivían no West End dunha Louisville segregada de xeito moi intenso. Na parte occidental o ingreso promedio e os niveis de educación eran máis baixos, mentres que as taxas de enfermidade cardíaca e diabetes eran máis altas.

De cando en vez, aínda hoxe, hai quen chama á Rúa Nove o Muro de Berlín

Con Bud Bruner como o seu manager e adestrador, Stitch comezou a súa carreira profesional como welter en 1956. Para chegar a fin de mes, Rudell tiña un traballo a tempo completo nunha pranta empacadora de carne, debía manter unha familia con 6 fillos. O 27 de agosto de 1958, Stitch derrotou ao peso welter Isaac Logart por unha decisión en dez asaltos. Foi a primeira vitoria destacábel da súa carreira profesional; aínda que, dous meses despois, Logart vingou a súa derrota ao gañar unha decisión sobre Stitch. A mañá do 18 de setembro de 1958 amenceu despexado en Louisville. Rudell Stitch foi pescar ao Río Ohio, como adoitaba facer cando podía. Joseph Schifcar, un traballador do Corpo de Enxeñeiros do Exercito, caeu ao río e comezou a fundirse. Stitch, que estaba pescando debaixo, escoitou ruído e viu a Schifcar afogarse. Sen un segundo de dúbida, meteuse no auga e nadou até agarrar a Schifcar. A corrente barriu a Stitch pero, con dificultades, foi quen de manter o control sobre Schifcar e levalo a salvo ata terra firme.

Stitch, de novo coa súa carreira de boxeador, gañou en novembro de 1958 a Yama Bahama; e en decembro ao popular peso mediano Chico Vejar por unha decisión en dez asaltos en Louisville. Estas vitorias abriron a porta para un combate contra Gaspar Ortega no Maracaná do boxeo, o Madison Square Garden. Foi o 6 de febreiro de 1959. No terceiro round, houbo un choque accidental de cabezas. Ninguén presentaba feridas, pero Ortega daba tombos a esquerda e dereita. O referee mandou continuar, pero Stitch retrocedeu para pedir que revisasen a cabeza de Ortega. Non quería aproveitarse dun opoñente en tal situación. O combate continuou, con Ortega xa recuperado, e Stitch acabou perdendo por decisión en dez asaltos. Tres meses despois tiveron o desquite e Stitch gañou por decisión en Nova York. O día do desquite contra Ortega, o Fondo Carnegie Hero otorgou unha medalla a Stitch por rescatar a Schifcar no Río Ohio.

Tanto Rudell como Junior, ambos afrodescendentes, vivían no West End dunha Louisville segregada de xeito moi intenso

Junior, cando aínda tiña 15 anos, comezou a traballar despois da escola na biblioteca do Nazareth College por 50 centavos por hora. Por outra banda, comezaba a ser coñecido como boxeador amateur. Froito da competición xa viaxara a moitas cidades dos Estados Unidos, desde San Francisco ata Bostón. Durante os anos seguintes ao episodio do roubo da bicicleta, Junior foi un boxeador amateur superior: 100 vitorias en 108 combates, dous campionatos nacionais (1959 e 1960), dous Guantes do Ouro. Se non fose suficiente, en 1959 axudado por Rudell Stitch e o resto do ximnasio conseguiu nos US trials unha praza para disputar na división dos semipesados os Xogos Olímpicos de Roma 1960 ¡Sería a primeira vez que viaxaba fóra dos Estados Unidos!

No resto do ano 1959 Rudell Stitch disputou unha serie de combates, a maioría deles acabando coa vitoria. Stitch derrotou por knockout a Rudy Sawyer en xullo; perdeu por decisión dividida contra o futuro Campión do Mundo Luis Manuel Rodríguez en agosto; en outubro contra Ralph Dupas gañou por decisión unánime; en novembro Stitch gañou por decisión a Holly Mims. Estaba programado que Rudell pelexara contra Carl Hubbard en xaneiro de 1960, mais a Comisión Atlética de Illinois descobriu unha catarata no ollo esquerdo e non permitiu o combate. Xa en Kentucky foi examinado por expertos oftalmólogos que determinaron que a catarata non era suficientemente grave; e Rudell regresou ao ring en febreiro de 1960, gañando por knockout a Charley Smith.

Foi a Australia en maio de 1960 para disputar o desquite contra Ralph Dupas que perdeu por decisión. Tamén en maio de 1960 viaxou a Hawai para gañar por decisión a Stan Harrington; e pasar a ser o número dous do mundo que lle permitía a posibilidade de loitar contra o Campión do Mundo Luis Manuel Rodríguez, desquite programado para o 24 de xullo de 1960 ¡Por fin Rudell Stitch podería ter un combate polo título do mundo!

Aqueles días todo o país debatía sobre as eleccións presidenciais; o senador demócrata John Fitzgerald Kennedy contra o vicepresidente Richard Nixon. O gran combate.

Ao cidadán medio de Louisville, en 1960, importáballe o seu peto e o xeito de enchelo. Aqueles días todo o país debatía sobre as eleccións presidenciais; o senador demócrata John Fitzgerald Kennedy contra o vicepresidente Richard Nixon. O gran combate. O máis igualado. Ese que tivo o primeiro debate televisado que aínda hoxe é estudado nas facultades de ciencias políticas. O 8 de novembro nos Estados Unidos gañou Kennedy, sen embargo, en Kentucky a vitoria foi para Nixon por sete puntos porcentuais. E, ao mesmo tempo, desde fóra chegaban novas dunha Cuba onde Fidel Castro e os seus barbudos nacionalizaban empresas, mentres o goberno norteameriano repondía cun bloqueo que aínda hoxe perdura.

O 5 de xuño de 1960; Rudell Stitch foi pescar con Bud Bruner, o fillo deste e Charles Oliver, un amigo. Estaban pescando cando Oliver resbalou. Agarrou a Stitch, e ambos entraron no auga do Río Ohio. Mentres nadaba cara a beira, Stitch escoitou a Oliver berrar e volveu para salvalo. Chegou ata el e, de súpeto, ambos desapareceron no auga turbulenta. Foi a última vez que foron vistos con vida. Os seus corpos foron atopados pola Garda Costeira horas despois. Stitch morreu o día anterior a asinar o contrato do combate polo título do mundo contra Luis Manuel Rodríguez. Meses despois, recibiu de xeito póstumo outra medalla do Fondo Carnegie Hero, só tres persoas recibiron dúas medallas do Fondo. Un verso da Biblia que Stitch, devoto presbiteriano, escoitou moitas veces rodea os bordos das súas Medallas Carnegie Hero: “Ninguén ten máis amor que este, un home que dá a vida por un amigo” (Xoan 15:13).

Deportes
O último combate de Julio César Chávez

Pelexar, é posíbel que sexa o trazo definidor na vida dunha persoa despois de se criar nun vagón de tren. Pelexar, pelexar pola ilusión, pelexar pola esperanza, pelexar contra a vida ou pelexar contra a morte. El sempre está loitando, esa é a súa ética de traballo.

Dous meses despois da morte de Rudell Stitch, Junior viaxou a Roma para disputar os Xogos Olímpicos. Nos anos 60, os Xogos Olímpicos eran un escenario máis da Guerra Fría, no que a conta das medallas eran unha proba máis da superioridade dun sistema sobre o outro. Para Junior, sen embargo, Roma 1960 só era unha oportunidade. Unha oportunidade que aproveitou derrotando ao belga Yvon Beacus, ao soviético Gennady Shatkov, ao australiano Tony Madigan e ao polaco Zbigniew Pietrzykowsky. Vitorias coas que gañou a Medalla de Ouro na división dos semipesados. Na rolda de prensa posterior ao podio un xornalista soviético preguntou cal achaba que era o valor da súa Medalla nun país onde non lle permitían sentar nos asentos dianteiros do bus. Fachendoso, contestou: “Commie (abreviatura de comunista). En Estados Unidos temos os nosos problemas, pero somos o mellor país do mundo”. Junior cumplira, fora un bo americano, a pesar de ser negro.

Cando volveu a Louisville, Kentucky, organizaron unha caravana de homenaxe e foi recibido polo gobernador que dixo: “este es nuestro chico” ou algo semellante. Os días posteriores, Junior levaba sempre a Medalla pendurada no peito, como se fose o pasaporte para pasar por riba das barreiras da discriminación. A lenda conta que Junior, un amigo e a Medalla acudiron un día a un restaurante do East End de Louisville. Restaurante do que foron botados, sen servirlles por ser negros, unha malencarada camareira lembroulles que nin Medalla nin farrapos de gaita. Convencido de que para unha parte do seu país sempre sería un nigger, un negrata, un puto negro a pesar da Medalla. Junior colleu o coche. Conduciu ata o Río Ohio, e no treito onde apareceu o cadáver de Stitch detivo o vehículo. Baixou e xa na beira do río, cunha forza proporcional á rabia e á impotencia acumulada en anos de discriminación, tirou a Medalla de Ouro ás augas do Río Ohio.

Imaxino que xa o sabedes, pero polas dúbidas. O nome completo do Junior é Cassius Marcellus Clay Junior, nos nosos días, tamén coñecido como Muhammad Ali. The Black Superman.

Relacionadas

Venezuela
El desprestigio de Guaidó da un balón de oxígeno a Maduro

En esta tercera y última parte de la investigación sobre el contrato firmado por Juan Guaidó con los mercenarios estadounidenses, el autor analiza las consecuencias políticas de esta revelación y las nuevas amenazas de EE UU.

Estados Unidos
Conspiraciones y coronavirus, una amenaza antidemocrática

Las conspiraciones tienen esa mística de lo invisible y, de algún modo representan una falsa confirmación de superioridad, la del individuo que cree poder interpretar los mensajes que permanecen ocultos al resto y que, a él o a ella, le revelan cómo es la auténtica realidad.

Venezuela
La letra pequeña del contrato que firmó Juan Guaidó para “capturar/matar” a Nicolás Maduro

En la segunda parte de su investigación sobre el último frustrado ataque contra Nicolás Maduro, el periodista Roberto Montoya analiza las exhaustivas cláusulas del contrato firmado por Juan Guaidó con la compañía de mercenarios estadounidense Silvercorp.

0 Comentarios

Destacadas

Vivienda
Las ayudas al alquiler se quedan cortas y no terminan de llegar

Los grandes bancos siguen sin firmar el convenio para distribuir los microcréditos del ICO para la familias más afectadas por la crisis social y sanitaria. Mientras, en la Comunidad de Madrid las ayudas directas al alquiler se agotan en la primera semana.

Crisis económica
España recibiría 77.000 millones a fondo perdido del plan de recuperación que ultima la Unión Europea

El Gobierno de Pedro Sánchez tendrá acceso a 77.000 millones para paliar el descuadre en las cuentas públicas provocado por las medidas del covid-19, según ha adelantado Bloomberg. Es aproximadamente un 6% del PIB.

8 de marzo
Testigos del informe de la Guardia Civil: “Mi declaración se ha tergiversado”
Dos de los cinco integrantes de CGT que aparecen en el informe de la Guardia Civil que culpa al Gobierno de no haber tomado medidas pese a conocer la situación de emergencia por el coronavirus aseguran que se han manipulado sus declaraciones. El sindicato estudia emprender acciones legales por lo que considera un “montaje” para desacreditar al movimiento feminista.
Música
Belén Gopegui pone letra a las nuevas canciones de Milagros, el grupo coral que salió de un colegio público

De empezar a cantar en clase con su profesora a participar en uno de los mayores éxitos de Rosalía, la peculiar trayectoria del grupo coral Milagros añade ahora otro capítulo destacado: las letras de sus nuevas canciones llevan la firma de la escritora Belén Gopegui.

Migración
Empadronamiento sin domicilio fijo, el negocio de un derecho que los ayuntamientos se niegan a reconocer

Las trabas burocráticas que aplican la mayoría de ayuntamientos al proceso especial de empadronamiento incumplen la normativa vigente sobre el acceso al padrón, que debe ser facilitado con independencia de la situación administrativa o habitacional de las personas que residen en cada municipio. Los impedimentos constantes han dado origen a un negocio paralelo donde se debe pagar a terceras personas por los documentos que la administración exige.

Unión Europea
Mucho Merkel y poco Sánchez en la propuesta de la Comisión Europea

La propuesta presentada hoy por la Comisión Europea, Next Generation EU, constaría de 750.000 millones de euros de los cuales dos tercios serían en transferencias directas y un tercio en préstamos. Pero sus condicionantes siguen siendo una incógnita.

Coronavirus
Segunda querella contra Ayuso por la “nefasta” gestión de las residencias
Familiares de residencias de Leganés y Alcorcón acuden a los juzgados en una segunda tanda de demandas contra la presidenta de la Comunidad de Madrid.
Sareb
El FROB da por perdido el dinero que inyectó en el Banco Malo

El Fondo de Reestructuración Bancaria publica sus cuentas de 2019 en la que valora en cero su participación en la Sociedad de Gestión de Activos procedentes de la Reestructuración Bancaria.

Últimas

Coronavirus
La autogestión de los cuidados en un Chile en resistencia

Numerosas iniciativas en Valparaíso permiten crear estructuras de salud paralelas a las oficiales, ante el olvido de los más vulnerables por parte del Estado

Memoria histórica
Carabanchel pide a Marlaska recuperar la memoria de la cárcel convertida en CIE
Una plataforma ciudadana de Carabanchel solicita a Interior la apertura de un centro de memoria para recuperar la historia de la cárcel del barrio madrileño construida por presos franquistas, que estaba siendo usada como CIE.
Humor
Las terrazas en ‘Madrid’, por Mauro Entrialgo

Nueva entrega del cuaderno de bitácora de una pandemia que Mauro Entrialgo está realizando para El Salto.

Migración
Migrar o invertir la propia vida como peaje

A los detractores de la inmigración todo indica que les mueve un egoísmo desbordante fruto de un privilegio inmerecido. La mera casualidad de haber nacido en un lugar concreto les otorga un derecho de movilidad ilimitado que, a su vez, les habilita a desembarcar en los países de aquellos que quieren ver sólo como atracción exótica.