Opinión
UDC. Desfeita. Abolicionismo?

Desde unha defensa firme da liberdade de cátedra e da autonomía universitaria, o autor sinala algúns intereses que poden ocultarse detrás da campaña pola supresión das Xornadas sobre traballo sexual que se ían celebrar na Universidade da Coruña (UDC).

8M Coruña
Folga feminista na Coruña
Profesor de Dereito da UDC, foi organizador de actividades académicas sobre traballo sexual na mesma universidade.
16 sep 2019 12:00

UDC. Universidade da Coruña. Este é o nome da comunidade universitaria á cal pertenzo, que esta semana viu como se censuraba un seminario académico sobre traballo sexual, con importante presenza de mulleres dedicadas a esa actividade. Desafortunadamente, un bo número das persoas que demandaron a prohibición dese seminario nin sequera lograron escribir correctamente o nome da institución universitaria na que se ía celebrar (Universidad de Galicia foi seguramente a denominación máis divertida). Esa é a mellor mostra de que os membros da UDC vivimos unha pugna de poder que se xogaba en casa allea. Por desgraza, tampouco as promotoras do oportuno manifesto Por el derecho a debatir en la Universidad lograron ter en conta as voces da nosa comunidade académica, o que —dito sexa de paso— non contribuíu ao esforzo de quen estábamos intentando evitar a prohibición desde aquí ao lado.

Sentaron un precedente moi grave de desconsideración da liberdade de expresión e das liberdades académicas coas que teñen que estar comprometidas

Desfeita. A palabra máis escoitada estes dias a pé de rúa entre as persoas da UDC. Non é difícil fundamentar, como o teñen dito activistas moito máis acreditadas, que todo isto foi unha grande desfeita para os feminismos. Xunto a iso foi, sen dúbida, unha grande desfeita para a UDC, en particular para as súas institucións, incluídas aquelas que, como o CEXEF ou a Oficina para a Igualdade de Xénero, deben estar chamadas a loitar pola superación das brechas de xénero. Estas institucións non foron quen de atopar unha solución ante a agresiva campaña lanzada contra as xornadas sobre o traballo sexual que non fose unha decisión sancionadora, materialmente de censura, que afecta á parte máis débil, ás organizadoras. Non conseguiron evitar a incómoda imaxe de rexeitar unha actividade académica cando, nas mesmas semanas, se prestaban altofalantes para charlas de signo contrario, financiando a participación de persoas que estaban impulsando a campaña prohibicionista. Sentaron un precedente moi grave de desconsideración da liberdade de expresión e das liberdades académicas coas que teñen que estar comprometidas. Con todo, isto non é só un problema institucional. É unha desfeita para o conxunto da comunidade da UDC. Agás excepcións —a máis importante, o milleiro longo de persoas que asinaron unha petición pública contra a suspensión das xornadas—, non soubemos, non puidemos ou non quixemos evitar este grave menoscabo da condición da universidade como espazo de protección do debate libre de ideas.

Vivimos tempos convulsos, nos que é doado constatar que as riquezas dos pensamentos abolicionistas están sendo cada vez máis sometidas a unha metonimia

Abolicionismo? Como todo nos feminismos, o abolicionismo non ten sentido en singular. Os abolicionismos son, afortunadamente, plurais. Non obstante, vivimos tempos convulsos, nos que é doado constatar que as riquezas dos pensamentos abolicionistas están sendo cada vez máis sometidas a unha metonimia, á construción dun abolicionismo hexemónico ou realmente existente. O resultado, sinceiramente, ten pouco interese, pola vontade de pecharse nas cadeas do simulacro, sen maior conexión co real. O resultado non ten capacidade —nin, aparentemente, disposición— para responder ás preguntas que verdadeiramente importan, cuestións como por que ducias de mulleres nixerianas son encerradas anualmente nos CIE ou ducias de mulleres paraguaias son deportadas por ser traballadoras sexuais? Ou, por que despois de anos e anos de políticas de loita contra a trata envasadas en racionalidades abolicionistas os resultados —como amosa a recente memoria da Fiscalía Xeral do Estado— non superan o estadio da insignificancia?

A fase da crise política que habitamos desde entón está caracterizada por unha aposta do Partido Socialista de amosar que ten máis capacidade que os seus contendentes para levar a cabo a restauración

En realidade, o que vivimos na UDC nestes últimos días semella ter pouco que ver cos diferentes programas dos feminismos sobre a xestión das consecuencias, para as mulleres e para a sociedade, do traballo sexual/prostitución. Parece máis conectado con cuestións que desbordan por completo á comunidade da UDC e incluso aos propios feminismos. En xuño de 2018, cando Pedro Sánchez presentou a súa equipa de goberno, caeu o pano para a narrativa que describía o actual presidente do goberno central como unha sorte de Maverick en rebeldía contra diversos segmentos das elites. A fase da crise política que habitamos desde entón está caracterizada por unha aposta do Partido Socialista de amosar que ten máis capacidade que os seus contendentes —esencialmente, o PP e Ciudadanos— para levar a cabo a restauración, como programa soberano de solución desa crise. En substancia, as súas credenciais son dúas. Unha, evidenciar que está en mellor situación que os demais para encarnar o Estado e os seus aparatos. Dúas, probar que ten condicións para cooptar e desactivar os disensos que consolidaron a crise política, desde hai xa sete ou oito anos (sobre os perigos dunha estratexia destas características, vid. o recente The Courage of Hopelessness, de Slavoj Žižek).

A síntese de ambas credenciais consiste en facer o mesmo que faría calquera outro partido do extremo centro (ou, mesmo, das dereitas), pero con maior mesura e, sobre todo, con narrativas diferentes. Isto último require acumular capital político abondo para resignificar demandas de xustiza social (de xénero, racial, etc.) que xorden desde a rúa. Sen prexuízo de que o abolicionismo realmente existente cotiza á alza en todos os partidos estatais, este programa gobernativo está afectando notablemente ao debate público sobre como enfrontar o traballo sexual/prostitución. A discusión estase empobrecendo e, sobre todo, estase declinando nunha dirección preocupante. Non é de estrañar, porque o autoritarismo é a tendencia dunha tempada que xa está durando de máis. Se as políticas e demandas de xénero nos por tantos motivos felices anos ’00 orientáronse cara á ampliación de dereitos, no período actual están adquirindo un ton máis autoritario, pensado desde a prohibición e o anatema. O que ten pasado na UDC nestas semanas ten que ver, antes que nada, con estes xogos de poder e de acumulación de capital político. Por desgraza, nin é o primeiro caso nin vai ser o último da vaga anti-dereitos que estamos vivindo.

A discusión estase empobrecendo e, sobre todo, estase declinando nunha dirección preocupante

Desde esa perspectiva, vese con claridade un último aspecto da desfeita. A campaña prohibicionista estivo impulsada —tamén— por declaracións institucionais, como o tuit gobernativo no que se afirmaba, erroneamente, que o traballo sexual/prostitución é unha actividade “ILÍCITA” (sic, en maiúsculas). A UDC, en particular as súas autoridades, non lograron —tampouco— parapetar a autonomía universitaria. A suspensión das xornadas sobre traballo sexual ten sido un fito maior de erosión das liberdades académicas nos vinte nove anos de historia da nosa Universidade. Do mesmo xeito, lembrarémolo tamén como un momento de escasa saúde da nosa autonomía.

Relacionadas

Trabajo sexual
Escuchad a las putas
Escuchad a las putas. No las victimicéis. No os creáis superiores a ellas. Saben cosas de la masculinidad y el patriarcado que nunca quisimos oír.
Opinión
Un plan solo para víctimas

El Ministerio de Igualdad ha ampliado el Plan de Contingencia contra la violencia de género para amparar a las víctimas de trata, explotación sexual y “mujeres en contextos de prostitución”, y lo ha hecho sin ponerse en contacto con ninguna organización ni colectivo de trabajadoras sexuales.

Trabajo sexual
Kenia García: “Las trabajadoras sexuales atraviesan una situación nefasta sin ayudas de protección social”

Kenia García, portavoz de la campaña por la regularización de las personas migrantes en el Estado español y miembro del Colectivo de Prostitutas de Sevilla, explica cómo ha afectado la emergencia sanitaria al colectivo al que pertenece y de los avances de la campaña en la última semana.

5 Comentarios
#39525 8:15 19/9/2019

Se este é o nivel da universidade e os seus profesores, vamos ter que dicirlle ós fillos que vaian marchando. Un artigo que só recolle a visión sesgada e parcial dun adoctrinador. Unha mágoa.

Responder
4
3
#39411 11:44 17/9/2019

O carallo, angelito. Se queredes montar un debate de "esclavitud ¿sí o no?" facédelo na vosa casa, no teu tempo e non nunha institución pública.

E se tanto vas de defensor da autonomía da universidade, deberías saber que o "apupo, loba e mantea" é unha atribución da propia comunidade estudantil. Se cadra na Coruña aínda non o sabedes, mais non é o primeiro acto boicotado (que foi o que aconteceu, chames como lle queiras chamar e chafulles o que queiras chafullar).

Patético o de "sensura, prohibisión, maio del sesentayocho, denunsien denunsien" . A chorar a Cangas. Boicotado quedou e ben boicotado estivo. parabéns ás feministas.

Responder
10
7
#39424 13:05 17/9/2019

Pero dos temas que se van a tratar nas xornadas, cales son os que falan de escravitude?? : "Mulleres inmigrantes e traballo sexual; Violencias cara as persoas que exercen a prostitución; Violencias e sindicación; Dereito a ter dereitos; exerciendo na rúa en condiciones de traballo; Inmigración e prostitución; Mitos sobre a prostitución e a psicopatología; Traballadoras sexuais nixerianas, un enfoque de dereitos e desmontando mitos" ¿¿Ou é que as prostitutas non son mulleres, non poden debater e analisar os seus temas dende unha perspectiva feminista??

Responder
4
11
#39426 14:07 17/9/2019

Pero como é posíbel que non vexas que a trata de persoas é, por si própria, escravitude? Se non entendes iso, obvio que veñas retrucando xa cun termo coma o de "trabajo sexual". Pero quen pensades que sodes? Que se vos non nomeades a "escravitude" esta automáticamente vai desaparecer? Ou, peor, usando un efemismo asqueroso? Que un "mito" queda anulado por dar un testemuño de parte? É así coma se investiga na universidade da Coruña, dando voz a unha parte e tomando o seu punto de vista?

Se a maioría de casos de mulleres traídas de países africanos, do leste e América é baixo falsos pretextos, cando non ameazas e adquirindo unha débeda impagábel?

Que dereitos vas ter cando o q exerces non é un traballo, senón que alugas o corpo orque o privilexio masculino de acceder ó sexo está por diante da seguridade? Se estás dada de alta no réxime dos traballadores coma protituta, estarías obrigada a aceitar eses traballos se foses o paro? Dos dereitos de quen se está a falar?

As mulleres falarán do que queiran; é un feito que moitas mulleres falaron, chamaron ó boicote e triunfaron. Ben por elas.

Por certo, eu nesta choromicada só lin a un home a dicir "ai ai me sensuran mi libertá, autoritarismo me oprimen a mimimi".

Responder
7
2
comochoconto 13:07 16/9/2019

https://ogajeironagavea.wordpress.com/2019/09/16/a-prostituicom-nas-universidades-publicas-ou-de-como-chegar-a-ser-professora-universitaria/

Responder
4
2

Destacadas

Corrupción
La otra cara del PNV
El Gobierno vasco cerró la legislatura con el derrumbe del vertedero de Zaldibar, que puso en entredicho su gestión de los residuos.
La semana política
Unidad, unidad, unidad

El acuerdo social del pasado viernes muestra el empeño del PSOE por ganar tiempo antes de plantear reformas que limiten el beneficio privado. Los llamamientos a la unidad entre los estados miembro de la Unión Europea tampoco abordan la cuestión fundamental de la redistribución.

Radios libres
Interferencias y ruido blanco en el 100.0 de la FM tras la desaparición de Radio ELA

Radio ELA cesó su emisión en enero de 2020, poniendo fin a una historia de 35 años de radio libre en Madrid. Repasando su historia, algunos de sus hitos revelan muchas de las problemáticas actuales que siguen afectando a las radios libres y comunitarias del Estado español, una de las excepciones represivas en el panorama comunicativo europeo.

Crisis climática
El aumento de la explotación forestal pone en riesgo los objetivos climáticos de la UE

Entre 2016 y 2018, el área dedicada al aprovechamiento forestal ha aumentado un 49% en comparación con el período 2011-15, según un estudio del Centro Común de Investigación de la Comisión Europea.

Fiscalidad
Cuando el (no)pragmatismo no te deja ver la justicia fiscal

El criterio puramente pragmático es vital a la hora de gobernar un Estado tan diverso como España, sí, mas no puede usarse como bula para justificar incumplimientos del programa, sobre todo en algo tan escandaloso como el impuesto a la riqueza.

Últimas

Promociones
Disfruta del verano con El Salto
Del 1 de julio al 31 de agosto, suscríbete a El Salto y llévate un cuaderno de diversión de la editorial Alma.
Educación
Amenaza de huelga educativa en Madrid

Sindicatos y colectivos de la enseñanza urgen a la Comunidad de Madrid a planificar el curso escolar y a dotar a las instituciones públicas de más personal, espacios y recursos. Anuncian movilizaciones e incluso huelga en septiembre si la Administración no responde.