Hitz egin arte

Kataluniako prozesu soberanista bukatu da. Ez zait gustatzen berri txarrak ematea, baina batzuetan tokatzen da. Eta prozesuak ahalbidetu du orobat Convergència alderdia, krisi ekonomiko, politiko eta sozialaren erdian, austeritatea kudeatu bitartean, birfundatu eta onik atera izana.

Imágenes del 1-0 (I)
Momento de tensión y cansancio en una escuela en Barcelona. Jone Arzoz

publicado
2018-01-25 11:25:00

Testu hau sinatzen duenaren gorabehera biografikoak ezagutzen ez dituenarentzat: hamaika urte (hamaika, bai, literalki; baina zentzu figuratuan ere bai: asko, akaso gehiegi) daramatzat bizitzen Katalunian. Gorabehera biografiko erabat gorabeheratsu horregatik, deitu izan didate sarri xamar (nik nahi baino sarriago behintzat) euskarazko hedabideetatik. Kataluniako prozesu soberanista deiturikoaz hitz egiteko bereziki (baina ez beti: gogoratzen dut orain gutxi pantumaka nola egiten den esplikatu behar izan nuela). Jendeak uste du Bartzelonan bizi garelako prozesuaren ikuspegi pribilegiatua daukagula edo. Ahaztu egiten zaie gauza inportante bat, hau da, kanpotiko ikuspegia dela hain zuzen pribilegiatua, zurrunbilotik aparte dagoena, beti ere informatua eta kritikoa bada, noski. Jordi Amat filologoaren hitzekin esateko: “Hobe da historia idaztea, historia bizitzea baino”.

Bizi eta idatzi, tarteka biak egin behar baitira, hara: Kataluniako prozesu soberanista bukatu da. Ez zait gustatzen berri txarrak ematea, baina batzuetan tokatzen da. Eta prozesu soberanista bukatu egin da, orain arte ezagutu dugun moduan behintzat. Hori aditzera ematen dute azkenaldiko hainbat zantzuk. Hasteko ez gara Errepublika independente batean bizi, Kataluniako errepublika ez da existitzen, ez da sekula agertu Kataluniako Gobernuaren aldizkari ofizialean, Espainiako banderak hortxe jarraitzen du zintzilik eraikin ofizialetan, lurraldearen kontrola ez dago Kataluniako agintarien esku, ez da egon Kataluniako errepublikarik aitortu duen Estaturik (eta ez diot nik, independentzia-zaleen pope batek baizik: Josep Lluis Carod-Rovirak). Abenduko hauteskundeetatik hona prozesismoaren baitan eman diren mugimenduek aditzera ematen digute, gainera, ez direla berehalakoan gauzatuko: are, batzuk ez ote dabiltzan lurreratzeko pista baten bila, zeru independentistak abandonatu eta independentzia helburu urrun izango lukeen autonomismo berri baten kudeaketa lortzeko, Guillem Martinez kazetariak dioen bezala, auskalo datozen berrogei urteetarako.

Eta bukatu da prozesu hau esango nuke zorionez. Jendearen akidura nabarmena da. Inork -alde bateko nahiz besteko- ez zuen uste inor -alde bateko nahiz besteko- hain urrutira iritsiko zenik, lepoa egingo nuke ez zutela hain urrutira iritsi nahi. Argi ikusi zen, prozesismoaren baitan berriz, Errepublikaren aldarrikapenaren ondorengo ordu-egunetan, zer egin zehatz ez zekitela geratu zirenean. Prozesuak gauza onak izan ditu, baiki, soberaniaren inguruko ideia berri bat ekarri du, adibidez, Marina Garcés filosofoak dioenaren haritik: identitateen arteko borroka bat baino, soberania krisi bat bizi dugu. Eta segur aski politikoki helduagoa da gizabanako multzo handi bat, independentziaren gaineko erreferenduma eta gero. Juan Kruz Lakastak ondo adierazi zuen (ondo jakinik zeri buruz mintzo zen): “Horrelako desobedientzia protesta batean parte hartzeak aldatu egiten zaitu. Eta milaka eta milaka herritar parte hartzen ari dira” (ni neu ere beste bat izango naiz, segur aski, 2017ko urriaren 1etik, eta”A por ellos” edo “Que nos dejen actuar” oihuek kolpatu ondotik). Atzera bueltarik gabeko puntu batera iritsi ote den jende asko Katalunian. Besterik da politikan: atzera bueltarik gabeko punturik ez dago.

Baina prozesuak gauza ez hain onak ere izan ditu, zergatik uka. Amat berriz: hitzetatik harago, mobilizazioetatik harago, ez zegoen ezer solidorik. Ez behintzat prozesu gubernamentalean (Martinezek hasieratik egin du banaketa, prozesu gubernamentalaren eta prozesu herritarraren artean: “aldibereko, osagarri, eta batera eta batzuetan, aurkako izan direnak. Hainbeste, ezen hainbatetan ez duten zerikusirik izan”). Nahiz eta gauza diferenteak izan, animo egoera antzekoa partekatu izan dutenez, M-15a neurri handi batean desaktibatzeko balio izan du prozesuak (ez bakarrik prozesuak, noski, mugimenduaren instituzionalizazioak ere izan du eraginik). Eta prozesuak ahalbidetu du orobat Convergència alderdia, krisi ekonomiko, politiko eta sozialaren erdian, austeritatea kudeatu bitartean, birfundatu eta onik atera izana. Kasu bakarra da Europako hegoaldean. Baina besteren gainetik Eduardo Mendoza idazleak dioen hau: “bizi dugun fikzioa oso erosoa zaigu, ia edozertarako balio duen aitzakia baita”. Esango didazue eszeptikoaren jarrera ere erosoa dela, gauzak, gauza zailak batez ere ondo ateratzen ez direnean erraza dela domina bularrean jartzea. Baina, sinetsidazue, batzuen eta besteen eferbeszentziaren erdian, eszeptizismoa defendatzea ez da beti ematen duen bezain erraza.

Agian hasieratik aitortu behar nuen (eta irakurketa agian alferrikako hau aurreztu, irakurle maite): ez naiz independentista. Ez bereziki. Esan dezagun egunaren arabera naizela independentista. Edo, hobeki, Santi Leone adiskideak dioen bezala, behartzen nauten neurrian. Eta ez naiz independentista, ez-independentista ez naizen bezala, ez eta unionista, konstituzionalista edota alde horri eman izan zaizkion izen horietakoren bat ere. Ez zait bi aldeen, bi bandoen ideia gustatzen. Ez zaizkit bi bandoak gustatzen; baina horrek, noski, izango du zerikusia nire izaerarekin, gauzen aurrean hartu ohi dudan jarrerarekin. Bi bandoetako batean ez posizionatzeko eskubidea aldarrikatu nahi dut, hartara, isiltasunarena, definitzeko exijentziaren aurreko indiferentziarena, Brigitte Vasallo aktibistak birdefinitu duen txarnego identitatea -edo ez-identitatea- nire eginez. Bandoak utzi arte, behintzat, utzi arte banderak; eta hitz egin arte behingoagatik gure bizitzak hobetuko dituen prozesu batez.

0 Comentarios

Destacadas

Alimentación
Del sándwich de atún a la porrusalda: cómo cambiar la alimentación de escuelas y hospitales

Las compras públicas de alimentos y la contratación de empresas para comedores determinan la economía de ciudades y comunidades autónomas. Una iniciativa madrileña recoge firmas para que esas compras introduzcan criterios sociales y ecológicos, como ya se están haciendo en experiencias pioneras en Valencia y las Islas Canarias.

Unión Europea
Sabine Lösing: “Hay que transformar la producción armamentística en producción de bienes que beneficien a las sociedades”

Hablamos con Sabine Lösing, la europarlamentaria alemana que ha borrado a España de la lista de países con buenas prácticas en cuanto a la venta de armas a terceros países, después de la decisión del Ejecutivo de Pedro Sánchez de continuar los negocios con la dictadura Saudí a pesar de la catástrofe humanitaria que está provocando en Yemen con armas españolas.

Brexit
La UE y la “soberanía”

Si algo queremos es debilitar la soberanía. Contra Trump y sus apologetas, contra Juncker, no puede haber poder que no sea desafiado, ninguna decisión que no pueda ser sometida a revisión democrática.

Justicia
Una pena de agresión sexual es rebajada porque la víctima hizo teatro en el colegio
La Associació d'Actors i Actrius Professionals Valencians ha empezado una campaña contra esta sentencia por considerarla humillante tanto para la víctima como para las profesionales de la interpretación.
Cine
“Quiero que me enterréis enderezada”

A las mujeres que se les ha enseñado a relacionarse consigo mismas a través de las miradas de los demás, la retirada de esta mirada equivale a una muerte, a entrar en un limbo, y es en ese limbo donde se aparca a las mujeres de mayor edad.

Últimas

Extremadura
Las ayudas sociales y el mercado de trabajo (según la patronal extremeña)
3

Recientemente, representantes muy destacados de organizaciones empresariales han realizado declaraciones públicas relativas a valoraciones sobre las ayudas sociales y sobre la influencia de estas en el interés de los trabajadores y trabajadoras por ocupar puestos de trabajo. Sus propuestas expresan una vez más la insolidaridad de estos sectores sociales acomodados con las capas de la población más empobrecidas.