Opinión
Por que queremos a Beiras?

Escribo emocionado aínda pola morte de Beiras. Un referente, un mestre e un irmán. Tamén escribo emocionado pola marea de recoñecemento que chega hoxe. Xente de todas as xeracións que o lembra con admiración e agarimo. Queremos a Beiras poa súa intelixencia, pola súa inmensa cultura, ou pola súa brillante capacidade de comunicar, pero sobre todo querémolo pola súa sensibilidade ante as inxustizas, pola súa empatía cos maltratados e polo súa rebeldía ante o estado das cousas. Rebelarse aínda que supuxese sempre estar no bando dos perdedores da Historia. Por iso foi nacionalista e por iso foi marxista.

Xosé Manuel contoume cando se fixo independentista e por que. Foi con 14 anos cando recibiu a noticia da morte de Castelao en Bos Aires, no exilio. A tristura producida por ver a Castelao morrer lonxe da terra que tanto amaba fíxoo expresar, por escrito, que só unha Galiza soberana podería proporcionar xustiza ao pobo galego. A capacidade de poñerse no lugar do que sofre o abuso do poder foi a motivación da súa loita. Como dicía el, a capacidade de indignarse. Non lle quedaba outra que ser soberanista e estar do lado do pobo traballador.

Puido medrar niso que chaman carreira política e non quixo porque cando llo ofreceron supuña traizoar os seus principios. Sempre dixo que a política ten que ir acompañada da ética.

Algunha persoa que o quería ben comentoulle que se Beiras fose francés sería un político moito máis recoñecido que sendo galego, unha nación sen Estado, e Beiras contestoulle que nese caso, non sería político. “Adicaríame á docencia e a tocar o piano”, replicou con sorna. Esa coraxe para dar batallas aínda que as perdera, sabendo os golpes que conlevaría, foi e é a razón pola que sempre conectou coa xente e coa xente moza en particular. Hai cincuenta anos ou hoxe.

Hoxe, se puidera, estaría nas prazas que se ateigan de xente nova rebelándose ante os abusos dos especuladores e a tolerancia da institucións con eles. Déixanos o política galego nacionalista máis importante dende Castelao e deixa, coma aquel, un enorme exemplo e ideas que xerminarán no futuro.