Coronavirus
Bosques pechados: A aplicación das políticas deseñadas para a cidade no campo

O estado de alarma ten feito visible a desigualdade social. Os estragos nos centros urbanos son evidentes. Mais, que está a pasar lonxe dos focos de contaxio, nos territorios da periferia?

Xornalista
29 mar 2020 11:37

O territorio rural, aínda que corresponde a un 84,5% da superficie galega, é sistematicamente esquecido polas políticas e servizos sociais, as inversións económicas e culturais das deputacións.

Porque parece que, a diferenza do campo, a cidade ten todo o necesario para un bo vivir: traballo, servizos públicos coma o transporte e as bibliotecas, universidades, ximnasios, centros comerciais, cines.... A cidade é un privilexio. Excepto en momentos de crises. Que pasa entón cando todos eses privilexios pechan? Que é o que queda na cidade para nós?

A xente vacila se saír ou non á súa leira que está ao cruzar a estrada, por onde xa non camiña ninguén, por medo á denuncia das persoas que coñecen o seu nome e enderezo. Cando é que os políticos deixarán de supoñer que a totalidade da poboación é urbana?

En canto se decretou o estado de alarma o pasado 14 de marzo, houbo unha tendencia de movemento da poboación cara a iso que chamamos a España valeira. Por unha banda, o turismo rural foi a opción que elixiron todas aquelas persoas da cidade que quixeron escapar do foco do contaxio do SARS-CoV-2 e mudar a un ambiente lonxe da ansiedade do cerramento e do pánico da xente. Da mesma maneira e quizabes polas mesmas razóns, unha cantidade considerable de emigrantes do rural, retornaron a esas casas das que saíron algunha vez.

Porque, cando todo é incerto e nas cidades xa non ofrecen nada, a natureza, esa vella esquecida, volve a ser considerada coma un privilexio que nos resgarda como ningún dos mundos de cemento fino.

Unha vida no confinamento cotián

Nas aldeas, a maioría da xente ten as súas fincas ou as súas cadras dentro do linde da súas casas. Porén, o movemento das persoas no contexto do presente estado de alarma, é bastante similar ao que ten nunha situación “normal”: a xente sae as súas fincas a sementar cebolas nas hortas, desbrozar a herba ou pastorear os animais.

Para a maioría da xente todas estas actividades non son vistas agora como privilexios desde os pisos nas cidades, mais na aldea son as tarefas que fan diariamente para a propia subsistencia.

Tanto a falta de servizos de transporte, como de cultura dignos, manteñen á poboación rural nun estado de confinamento permanente no cal as persoas que non contan con trasporte privado, só baixan ás cidades cos mesmos motivos permitidos nel estado de alarma: a compra de alimentos e medicamentos, así como ás citas médicas.

E esta situación non é exclusiva das persoas maiores. As mulleres que teñen baixo o seu coidado a familiares enfermos, dificilmente saen da súa casa xa que son os homes os que normalmente saen traballar e facer as compras.

O MEDO E A VIXILANCIA

Se hai algo que o SARS-CoV-2 alterou de forma significativa a cotiandade da vida no rural, sen dúbida é o estado de medo das persoas maiores, as máis vulnerables, que está a ser alimentado polo tratamento da pandemia por parte de certas cadeas de televisión que son o seu único vínculo co exterior.

Sumando isto coa propagación de noticias falsas entre a veciñanza sobre a forma na que se transmite o virus, as maiores que terminan por facer cousas como denudarse antes de entrar á casa logo dunha viaxe á vila.

A diferenza do medo e do coidado non termina por ser clara e é así coma comezan a aparecer as denuncias á Garda Civil nas que se sinala anonimamente a persoas que saíron dar un paseo polo monte, xa que a mala información e o estado de alarma e medo anulan a capacidade de recoñecer a diferenza de contexto con respecto á cidade.

Porque, ao chegar ás aldeas con menos de 300 habitantes, a situación de confinamento non é tan distinta das cidades: unha vez máis as normas deseñadas para os centros urbanos aplícanse do mesmo xeito para os rurais. O feito de que o metro das cidades permaneza aberto e, pola contra, o bosque no rural baleiro estea pechado, comezan a facer dubidar unha vez máis da aplicación xeral das normas.

Se o 84% do territorio galego é rural, por que non se crean normativas que se adapten á realidade do campo galego?

Agora a xente vacila se saír ou non á súa leira que está ao cruzar a estrada, por onde xa non camiña ninguén, por medo á denuncia das persoas que coñecen o seu nome e enderezo. Cando é que os políticos deixarán de dar por sentado que a totalidade da poboación é urbana? Cando é que a periferia vai estar considerada polo centro? Dos 29.575 quilómetros cadrados do territorio galego, 25 mil están considerados como territorio rural. Porque non é isto suficiente para a creación de normativas no estado de alarma que se adapten á realidade do campo galego?

E, por outra banda, é que o Estado español non é capaz de atopar outro xeito de relacionarse cós cidadáns nesta emerxencia que non sexa a través das políticas de medo nas que se inclúe o desplegue de gardas civis intimidantes e, nalgúns casos, armados? Que a nivel político se pense que nesta emerxencia a xente non é capaz de cooperar sen ameazas de por medio é perigoso.

Mentres as políticas sigan sendo construídas deste xeito, a natureza volverá ser esquecida cando a crises pase. A xente retornará as cidades e ao rural, ese afastado lugar polo que nunca loitamos, quedará como a reserva á que concorremos cando o que hai nas urbes xa non nos convén.

Relacionadas

Medio rural
O alcoholismo nas mulleres maiores nas zonas rurais

Oculto tras a precariedade económica e a crise demográfica do medio rural galego, o consumo abusivo de alcohol silenciosamente acrecenta a vulnerabilidade das mulleres da terceira idade.


Medio rural
Habitar o rural en compañía

A relación cotiá coa fauna esperta sensibilidades, produce varios tipos de coñecementos e dá a pauta para unha coexistencia harmónica. 


Medio rural
Unha defensa dos camiños rurais

Os nosos sendeiros son o rastro dun acordo colectivo que nos axuda a organizar a forma en que atravesamos o mundo.

3 Comentarios
#53919 21:29 29/3/2020

29.575 kilómetros cadrados

Responder
0
0
#55509 9:39 6/4/2020

https://academia.gal/dicionario/-/termo/busca/quilómetro

Responder
0
0
#53824 12:47 29/3/2020

Por favor, esa calidade da lingua fai doer os ollos!!! A calidade do artigo non debe ir en contra da calidade da lingua empregada. Non maltratemos o noso patriminio, por favor. Graciñas.

Responder
2
1

Destacadas

Educación
Propuestas para una vuelta al cole 100% presencial
Colaboración con ayuntamientos para la cesión de espacios o grupos mixtos son algunas de las propuestas de las AMPA. La enseñanza online no garantiza el derecho fundamental a la educación.
Explotación laboral
Los trabajadores de Lidl van a la huelga el 4 de junio

Fracasa la negociación y los trabajadores de la cadena de supermercados Lidl van a la huelga este 4 de junio en todo el Estado salvo el País Vasco. Los sindicatos acusan a la empresa de no cumplir con el acuerdo firmado al inicio del estado de alarma.

Coronavirus
Suecia, el país que no confinó: los pros y los contras de no dejar reinar al miedo

En todo momento, entre un 20% y un 30% de las camas de cuidados intensivos han permanecido sin ocupar. Esta capacidad de absorber el primer impacto de la enfermedad en el sistema público de salud ha contribuido a que en Suecia no haya reinado el miedo tras no aplicar medidas restrictivas de confinamiento.

Laboral
Nissan y las banderas de nuestros padres

La historia de Motor Ibérica y de Nissan en Catalunya es similar a la de otras tantas empresas que pasaron a ser una pieza más en macroestructuras empresariales. El cierre de la factoría es una auténtica tragedia laboral y social.

Coronavirus
¿Ha empezado el fin de la globalización?

Una de las expresiones de la crisis económica de 2020 es una cierta disfunción de los mercados globales. Sin embargo, todavía no se puede afirmar que estemos en un ciclo claro de desglobalización, aunque esto sucederá inevitablemente más pronto que tarde.

Pueblos mapuche
“Para el mapuche la prisión significa un doble castigo, físico y espiritual”

El Lonko Alberto Curamil, líder mapuche y ganador del premio Goldman por la defensa del medio ambiente, salió de la cárcel el pasado diciembre. Ahora, desde Lof Radalko, habla de la lucha de su pueblo y cómo esta se articula con las protestas que Chile vive desde el pasado octubre.

Últimas

Coronavirus
Más seguridad, orden y libertad

Necesitamos más seguridad, muchísima más de la que tenemos. Pero no necesita la misma seguridad quien se manifiesta en coche junto a Vox, quien corta la Meridiana o quien intenta utilizar un billete de 20 dólares falso como George Floyd.

Euskera
Herri eskola, trinchera de guerra estadística
La plataforma popular HE Gurasoak quiere compensar el recorte de 70% de plazas en euskera en las escuelas infantiles municipales de Pamplona
Memoria histórica
Los demócratas de Gijón tienen una deuda histórica con el médico Eladio Carreño

Creador del Ateneo-Casino obrero de la ciudad y promotor del puerto de El Musel, fue discípulo de Pí y Margall y fundador del Partido Republicano Federal en la asamblea de Zaragoza.

Crisis climática
El covid-19 y el descenso de las emisiones de CO2

Las medidas del covid-19 nos han situado momentáneamente en niveles de emisión del 2006, muy lejos aún de cero emisiones netas.

Memoria histórica
Reflexiones en primera persona: ¿para qué sirve la memoria?

Soledad era una trabajadora de una fábrica de conservas que no tuvo la opción de elegir una vida sin política, como tantas otras a las que no nos llegan los rescates del sistema.