Opinión
Volveremos discutir sobre a festa do Orgullo

O 28 de xuño achégase cada ano arrodeado de debates antigos e, se hai sorte, se hai forzas, debates novos. As rúas énchense de pancartas con frases repetidas e frases a estrear. Outras desaparecen porque o movemento cuir, coma todos, evoluciona. Os manifestos adáptanse a sociedades novas, leis novas, necesidades novas. Algunhes levan vendo e ocasionando os cambios dende que esixían e berraban por cousas tan simples como o matrimonio, a despatoloxización e mesmo a legalización das súas vidas.

Facer memoria cuir non é por necesidade botar a vista ó século pasado. Na última década en Vigo a organización da festa do orgullo LGTBIQ+ que tiña sempre lugar tras a mani tivo que superar cada vez máis e máis obstáculos. Subvencións públicas que ven cambiados os seus criterios, que diminúen ou directamente desaparecen. Restriccións cada vez maiores para ocupar o espazo público. Unha presión silenciosa e constante que agota ós corpos que sosteñen a actividade cultural e política LGBTIQ+ da cidade.

A festa do Orgullo sempre é suxeito de debates necesarios e sanos sobre a mercantilización das loitas, o oportunismo político ou o capitalismo rosa. Repítese con frecuencia que os dereitos que se gañaron tamén se poden perder. Ben, parece que en Vigo xa non temos que discutir sobre a necesidade ou non da festa. En 2026, o cántico “o orgullo non é festa, é loita e protesta” xa non pode ser máis literal. Non soubemos ver que a discusión mesma era algo que podían arrebatarnos?

A festa do Orgullo era para moites o after da mani, o momento de cambiar a marcha polo baile e as consignas polas letras das cancións que cambiaron as nosas vidas. Os dous ámbitos do orgullo confluían. Non é unha loita perfecta e non vexo porque ha de presumir de selo, pero conseguía co obxectivo que fose reunirnos, mirarnos, falarnos, tocarnos. A nosa cultura podía ser hexemónica por unha noite: artistas queer, espectáculos drag, as nosas cancións e os nosos corpos invadindo as rúas. A esperanza era a raíña dunha noite na que lembrabamos que todo está por gañar pero a vitoria é un horizonte posible.

A festa era un privilexio que non debiamos esquecer como conseguimos. O 28 de xuño sinálase no calendario porque unha comunidade enteira estalou e fixo nacer algo que aínda vive. As orixes do orgullo están nunha revolta, nunha traballadora sexual racializada e trans que lanza un ladrillo a un policía… Ás portas dunha discoteca.

O movemento LGTBIQ+ da cidade leva anos resistindo fronte a unha campaña de desmantelamento dunha alcaldía que se finxe tolerante e inclusiva. E seguirá, porque se algo sabe esta comunidade é resistir fronte a todo. Séculos de odio non nos fixeron desaparecer, non o vai facer o goberno de Abel Caballero. Volveremos bailar na praza da Pedra.