Ley Trans
Ante o perigo inminente dunha lei trans

“A aprobación inminente dunha lei trans é perigosa, porque se está a converter na pedra angular destes discursos e non precisamente da man de Santiago Abascal, senón de feministas que ata o momento todas e cada unha de nós considerabamos referentes.”

Unha lei trans para Galiza
Manifestación do 4 de maio en Compostela, ante a presenza do bus de Hazte Oír. 2017. Pablo Andrade
9 dic 2019 09:48

É posible que a estas alturas moitas de vós xa forades advertidas polas vosas referentes feministas do perigo inminente que se aveciña se o hipotético novo goberno tramita a chamada “lei trans estatal”, ou algunha das propostas lexislativas existentes que abordan a despatoloxización da transexualidade como punto de partida.

Para quen non o saiba, a despatoloxización, pedra angular da loita polos dereitos do colectivo trans, supón a eliminación da etiqueta de “trastorno mental” á propia condición trans, poñendo fin a todo un proceso médico e psicolóxico ata hoxe en día obrigatorio para toda aquela persoa que quixera mudar o sexo no seu DNI. Nese sentido, a lei que neste momento está vixente é a 3/2007, na que se estipula que toda persoa trans debe aportar un informe psicolóxico no que se aborde o devandito trastorno, ademais doutro médico que recolla, como requisito indispensable para a mudanza legal, terse sometido durante ao menos dous anos a un tratamento hormonal. Porén, os prexuízos que se desprenden deste corpus lexislativo son doados de coñecer se prestamos atención a calquera descrición sobre a realidade trans feita dende o propio colectivo. En primeiro lugar, e máis aló do estigma social que emana da etiqueta de “enferma mental”, denúnciase constantemente que esta medida imposibilita ás persoas trans a axencia sobre os seus corpos e procesos, xa que o recoñecemento desta condición individual por parte da esfera pública –preciso para calquera trámite– dependería dun continxente de psicólogos, psiquiatras e médicos que avaliarían e xulgarían ata que  punto o suxeito é quen di ser. Para isto aplícanse toda unha serie de prácticas lesivas como o  escarnio, en situacións como a de forzar ás persoas a permanecer espidas diante dun forense para constatar que manteñen un tratamento hormonal, mesmo a esterilización obrigatoria a través de dito tratamento -algo ao que non todo o colectivo desexa someterse-, ou o retraso implícito no propio procedemento, algo que obriga a poboación trans a manter durante dous anos un DNI diferente a súa expresión de xénero e identidade pública, con tódolos problemas que iso conleva.

Con todo, o feito de admitir que a despatoloxización é unha medida básica e urxente para o colectivo trans, non debe ocultar a certeza de que é perigosa para a sociedade en xeral e para o feminismo en particular, xa que está a abrir a porta a toda unha serie de discursos de odio que socavan os principios da democracia e igualdade que cimentan a nosa identidade colectiva. Ante a ameaza crecente dun fascismo maquillado, que se está a expandir por países como Brasil ou EEUU, e que é terceira forza política na principal cámara de representantes do Estado español, temos que rescatar a elaboración de análises e respostas transversais e colectivas que comecen -ou volvan- a chamar as cousas polo seu nome, e nos ensinen a estar previdas perante o odio disfrazado que pretende aniñar nas nosas consciencias.

Odio ao emigrante, ao pobre, ao diferente, ao diverso, enmascarado nun continuum de “eu non son X, pero”, e reforzado pola súa capacidade de actuar en paralelo para non ser identificado. Esta é a  forma na que o fascismo quere volver, conseguindo sacar o peor de nós sen que cheguemos a  cuestionarnos principios que ata hoxe eran básicos na construción da nosa cidadanía. Así pois, é  común escoitar a persoas que se deixan arrastrar por esta corrente, atrincheiradas no odio ao  emigrante, que en ningún momento aceptarían outros discursos desa mesma onda referidos á  poboación LGTBIA, sen ser conscientes ou sen querer selo, de que votar a un partido fascista failles  mercar todo o “pack” do seu discurso.

Ante a ameaza crecente dun fascismo maquillado, temos que rescatar a elaboración de análises e respostas transversais e colectivas.

O mesmo está a suceder á inversa con persoas que nunca cuestionarían o seu antirracismo, e incluso  a súa conciencia de clase, pero que están a comprar o odio ao colectivo LGTBIA dun xeito indirecto e  sibilino. Deste modo, a aprobación inminente dunha lei trans é perigosa, porque se está a converter  na pedra angular destes discursos e non precisamente da man de Santiago Abascal, senón de  feministas que ata o momento todas e cada unha de nós considerabamos referentes. Unha análise  rápida dos argumentos que utilizan saca á palestra conclusións abraiantes, nas que non é difícil  identificar características dos discursos de odio como o medo ao diferente, o bulo, ou o uso das  mesmas armas do patriarcado para atacar a mulleres e, a fin de contas, a compañeiras. 

Así, unha das maiores argumentacións das que protestan contra a inminente aprobación do dereito a  que non sexan precisas probas médicas e psicolóxicas para a mudanza de sexo legal, é a súa certeza  de que vai ser un regalo para pederastas e violadores, que van a utilizar as posibilidades da lei para  se rexistrar como mulleres e conseguir dun xeito legal o acceso a “espazos seguros” como baños e  vestiarios. Cando falan deste argumento, soen ocultar que a autodeterminación de xénero xa está vixente nunha grande cantidade de países como Arxentina, Portugal o Grecia, para centrar os argumentos en supostos individuos, repartidos por contagotas polo mundo, que penetraron nestes espazos seguros facéndose pasar por mulleres para agredir ás que se atopaban neles. Xa sexa nunha pequena poboación de Canadá, nunha gran urbe dos EEUU ou nun recuncho perdido da Conchinchina, nada máis transcender unha noticia deste calado -xeralmente sen contrastar a fonte, o que nos expón á cultura do fake tan utilizada polo fascismo actual-, comezan a encherse ríos de tinta en muros de facebook e columnas de xornais, supostamente serios e de esquerdas, alertando contra o perigo inminente da aprobación dunha lei trans no Estado español, e sinalando que abre a porta á repetición destes casos en todas e cada unha das nosas aldeas, vilas e cidades. Unha cultura do medo que non é diferente ao realizado por certos propagandistas cando poñen o grito no ceo ao producirse un delito por un menor estranxeiro non acompañado en calquera punto da xeografía do Estado. Unha cultura do medo que convirte a excepción en motivo de alarma, e a súa vez na excusa perfecta para clamar contra os dereitos do colectivo destinatario, deshumanizalo e poñelo no punto de mira.

Todo este discurso, ademais, posúe entre os seus principais fins borrar a existencia das persoas trans, invisibilizarnos e converternos en responsábeis das nosas propias opresións. Acompáñanse, polo tanto, dunha negación da nosa identidade ao alegar que as mulleres trans somos homes que decidimos transitar, como dicía Albert Pla, ao “lado máis salvaxe da vida”, por capricho. Se decides camiñar polas vías do tren e este te atropela, será irremediablemente a túa culpa, igual que se decides ser trans, que che violen e maten por iso será a túa propia responsabilidade. É por iso polo que o discurso de odio ao que fago referencia invisibiliza constantemente as opresións que sufrimos por ser mulleres, e que se maximizan por ser trans. E como todas sabemos, o que non se nomea non existe, e se non existe, non se pode solucionar. 

O mellor exemplo sucede cando dito discurso por a súa atención na aplicación da despatoloxización no cárcere. Seguindo coa mesma dinámica argumental, consideran que iso vai abrir a porta a que os reclusos violadores dos módulos masculinos aproveiten para se satisfacer ao seu antollo nos femininos, nun escenario tremebundo comparable coa matanza de Texas ou algo semellante. Se ben é posible que existan violadores en diferentes lugares do mundo, capaces de vivir toda a súa vida cunha identidade que non lles pertence -algo de cuxa dificultade pode dar testemuño calquera persoa trans-, para continuar a violar, converter iso en norma abre a porta a ocultar outras evidencias, como o feito de que o 59% das reclusas trans internas en módulos de homes sexan violadas polos seus compañeiros.

Todo este discurso, ademais, posúe entre os seus principais fins borrar a existencia das persoas trans, invisibilizarnos e converternos en responsábeis das nosas propias opresións.

Nesta tesitura, non é moi difícil decatarse de que este é exactamente o mesmo patrón que utiliza o patriarcado para cargar contra as mulleres e restarnos dereitos. O mellor exemplo é o representado polo coñecido argumento das denuncias falsas, onde se asume que algo que sucede en menos do 1% dos casos nos que se aplica a lei contra a violencia de xénero é suficiente para solicitar a derrogaciónde dita lei e restarnos dereitos a todas. Ademais, se analizamos o mundo que nos rodea coas nosas gafas violetas, salta rapidamente á palestra que a idea de que os homes precisan rexistrarse como mulleres para violar e violentar a outras, nega a esencia do propio patriarcado, posto que este é un sistema no que a través de diversas ferramentas culturais, legais, e de diverso calado, incentívase e permítese que os homes, polo mero feito de selo, se apropien do corpo e a vontade das mulleres, polo mero feito de selo.

A expansión de discursos que non son contrastados nin sometidos á capacidade crítica de quen os recibe, con posibilidades de sumar a un gran número de xente na construción dun inimigo común, dun “outro”, deshumanizado a quen excluír, constitúese como a pedra angular da expansión do fascismo, e que iso afecte a sectores que se consideran de esquerdas ou feministas supón un auténtico perigo. Como dicía Gramsci, é xusto neste momento cando máis “instruídas” temos que estas, e iso pasa por coñecer a realidade do colectivo trans e facer da súa loita a nosa loita, “conmovidas” pola sororidade e a solidariedade contra u odio, e “organizadas” para defender uns dereitos sen os cales non pode existir a igualdade. A aprobación dunha lei trans é -ou debería ser-, inminente coa chegada do novo goberno, e iso vai requirir toda a nosa “intelixencia”, “entusiasmo” e “forza” nunha causa común e feminista como son os dereitos do colectivo trans en xeral e das mulleres trans en particular.

Relacionadas

Ley Trans
Confluencia Trans exige una ley estatal que garantice la autodeterminación de género
Una treintena de colectivos integrados en Confluencia Trans se movilizan en Madrid por los derechos de las personas trans y para que se apruebe la normativa que garantice la autodeterminación de género.
Ley Trans
Colectivos trans se movilizan este sábado por una ley que garantice sus derechos

Una plataforma integrada por treinta colectivos de personas trans y sus familias pide con una manifestación este sábado una ley estatal que garantice la autodeterminación de género.

0 Comentarios

Destacadas

Coronavirus
El Gobierno prorroga un “escudo social” que deja fuera a decenas de miles de familias

La Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH) exige un Real Decreto que “homologue las situaciones de vulnerabilidad” para no marginar a las familias que ya vivían en situaciones precarias antes de la crisis del covid-19, que proteja a las personas sin papeles y a las que han tenido que ocupar pisos de bancos o fondos buitre.

Coronavirus
Sanitarios de A Mariña recogen firmas contra la celebración de las elecciones gallegas
Los profesionales advierten del peligro que se corre si un positivo en coronavirus o cualquier otra persona que esté guardando cuarentena vaya a votar el domingo. Recogen firmas en la zona de A Mariña, totalmente confinada, para mostrar su descontento ante la medida.
Educación
Volver al futuro: la inclusión en las coronaescuelas
El Conseller de Educació ya ha adelantado cómo será la vuelta al cole en el País Valencià, igual que ha asegurado que se contratará a más personal y que se “ha aprendido mucho” de la pandemia. En Elche, docentes y familias de escolares pertenecientes a grupos vulnerables reflexionan sobre las dificultades del pasado para configurar sus demandas del futuro.
Black Lives Matter
Coches contra manifestantes: se extienden los atropellos contra activistas de Black Lives Matter

En las últimas semanas han sido decenas los conductores que han acelerado sus coches contra grupos de activistas de Black Lives Matter. Mientras, circulan por las redes memes y bromas sobre atropellar manifestantes. 

Elecciones 12 de julio (País Vasco y Galicia)
Joserra Becerra: “Al Parlamento voy en autobús”

Ingeniero de profesión y político desde hace diez años, Joserra Becerra es el candidato a lehendakari por Equo Berdeak en las elecciones al Parlamento Vasco que se celebran el domingo 12 de julio.

Elecciones 12 de julio (País Vasco y Galicia)
La derecha socialista vasca o la izquierda abertzale española

El Parlamento Vasco es una cámara con pocos escaños y muchos partidos en la que para formar gobierno es necesario pactar desde 1986. En el debate electoral de anoche, el PNV y el PSE mostraron una clara sintonía que invitaba a repetir el Gobierno de coalición. “¡Con voto obrero, PNV de acero!”, clamaba este lunes el presidente del PNV, Andoni Ortuzar.

Bolivia
Oscar Olivera: “En Cochabamba hay muertos en las calles”

La situación de Bolivia, en plena crisis de covid-19, es desesperada. Oscar Olivera, uno de los protagonistas de la Guerra del Agua de Cochabamba en 2000, ahora con coronavirus, cuenta su propia experiencia y su visión de la actual crisis sanitaria, social y política que atraviesa el país. “Lo único que nos queda es la solidaridad de los compañeros”, dice.

Últimas

Iglesia católica
La doble privatización del Patio de los Naranjos
“Yo, desde muy pequeño, jugaba en el Patio de los Naranjos, que me ha cabreado mucho que los curas lo hayan cerrado, porque los niños jugábamos allí, y había pocas plazas.”
Crisis económica
El capitalismo del coronavirus y cómo derrotarlo
Este vídeo trata las formas en las que la actual crisis de la COVID-19 ya está transformando nuestra concepción de lo posible.
Opinión
Queerfobia

En el debate desencadenado por el documento trans- y queerfobo del PSOE se está invisibilizando a las personas queer, y una parte del movimiento trans y de la PSOE se unen en la queerfobia.

Ayuntamiento de Madrid
Otro balón en el tejado del Ayuntamiento de Madrid

Al mismo tiempo que todos los grupos políticos aprobaban en pleno los Pactos de la Villa, representantes del movimiento vecinal de Carabanchel entregaban en su Junta Municipal un comunicado crítico con esas medidas sociales que aún no llegan a los barrios.


Energía solar
¿Un millón de tejados solares en 2025?

La creación de 17.000 hectáreas de tejados solares permitiría abastecer a un sexto de la población española en cinco años. Un estudio del Observatorio de Sostenibilidad sienta las bases para conseguirlo en 2025.

Memoria histórica
¿Encontraremos algún día la voz perdida o enterrada de Antonio Machado?

Se cree que dos veces habló el poeta por la radio. La segunda, en Barcelona, en noviembre de 1938, defendió la legitimidad del Gobierno como representación de la voluntad popular.