Quen vive aquí?

Cada hora prodúcense no conxunto do Estado español catro desafiuzamentos por impago do alugueiro.


publicado
2018-05-25 13:40:00

Lara e a súa familia montan o seu fogar no centro de Madrid, nun piso de dous cuartos coa súa parella e un fillo. É pouco antes da reforma da lei de alugueiros do 2013 que rebaixa de cinco a tres anos a prórroga obrigatoria do contrato, pouco antes da sobreocupación turística en vivendas non reguladas e en plena mingua dos alugueiros motivada pola debacle económica. No 2018 Lara está embarazada de sete meses cando o contrato do seu alugueiro pasa de 700 a 1.600 euros ao mes. “Para adaptalo á realidade do mercado”, dinlle. 1.600 euros “innegociábeis”. Máis dun 100%. “Quen pode pagar 1.600 euros?”, pregúntase mentres fai a mudanza ás aforas da cidade cun bebé acabado de nacer. Un cambio de escola, un cambio de vida, un aumento nas distancias aos traballos, un novo problema de conciliación.

Juan e o seu fillo de nove anos viaxan no metro camiño do colexio onde estuda o pequeno, a uns 40 minutos da casa. “Até 2015 tiñamos o piso pola zona, pero mudamos de barrio porque o alugueiro se volvera imposíbel”, explica. “No centro faciamos o que agora chaman co-living”, o nome co que en ocasións se branquea a realidade de que nas cidades os salarios, cando os hai, non dan para cubrir o dereito a unha vivenda en condicións ao tempo que desenvolver as demais facetas básicas do cotián: alimentarse, vestirse ou aplacar o frío do inverno. “Agora non dá para o living nin compartindo”, ironiza.

Cada hora prodúcense no conxunto do Estado español catro desafiuzamentos por impago do alugueiro. Case cen ao día. O 60% do total. Nas grandes cidades son oito de cada dez (Consello Xeral do Poder Xudicial, 2017).

Calcúlase que no 70% ou 80% dos desaloxos hai menores de idade (Unicef, 2012; Consello de Europa, 2013). O estudo Te quedarás en la oscuridad. Desahucios, familias e infancia desde un enfoque de derechos (PAH Madrid, Enclave e Qiteria, 2016), denuncia a mingua do impacto mediático dos desafiuzamentos na opinión púbica xa desde setembro do 2014. Destaca a carencia de ferramentas que o Estado ofrece e a falta de resposta das escolas ao estigma e ás múltiples dificultades académicas. Relata a sensación de fracaso das familias, “tanto en relación co modelo de vida que levan, tan afastado do que imaxinaron, como na forma de xestionalo. A situación, simplemente, abrúmaos”.

Na campaña que están a desenvolver traballadoras e traballadores por unha #RTVEdeTodos (un dos hashtags empregados nas redes), unha das xornalistas que achegan os seus testemuños escribe: “#AsíSeManipula cando che ordenan quitar o plano dun neno nun comedor social porque ‘iso non pasa en España’”.

España ten unha das taxas de pobreza infantil e desigualdade máis elevadas da Unión Europea (Unicef, 2017) e unha política social que até o último informe da Comisión Europea denomina “inconsistente”. É o Estado con maior porcentaxe de traballadoras e traballadores pobres. Non nomear a pobreza, facela invisíbel, bórraa dos planos políticos mentres aumenta na realidade.

O senfogarismo é un extremo desta evidencia silenciada. Non son só as persoas que dormen en bancos, parques e caixeiros automáticos das grandes urbes, son asemade aquelas e aqueles que en grandes e pequenas cidades e incluso en zonas rurais experimentan procesos de exclusión residencial severa, que se enfrontan á imposibilidade de acceder a un aloxamento adecuado acorde cos seus recursos económicos.

Na Facultade de Ciencias da Educación do Campus de Elviña, a mostra Cartografía social do dereito ao hábitat na cidade da Coruña, un traballo colaborativo entre o Grao de Educación Social e Arquitectura Sen Fronteiras no que participan perto de 200 alumnos e alumnas, ofrécenos o retrato colectivo do senfogarismo nos barrios coruñeses. Preséntano “para resitualo como un problema social, non individual”, tal como explica unha das súas impulsoras, a profesora Laura Cruz, na memoria do traballo, e contra a “completa falsificación da realidade cargada de estigma, de desprezo e de atribución da culpabilidade ás persoas pobres”.

0 Comentarios

Destacadas

Cuidados
Cinco miradas del activismo de los cuidados

Algunas llegaron hace más de una década, otras aterrizaron este año. Ellas son cinco de las mujeres que, con su esfuerzo, están consiguiendo cambiar las condiciones laborales del sector de los cuidados.

Laboral
Esperando al robot: cómo las máquinas cambiarán la economía en los próximos cuatro años

El Foro Económico Mundial ha presentado un informe sobre el impacto a corto plazo de la economía de la “cuarta revolución industrial”. Pese a que aseguran que no se perderán empleos, este foro insinúa que será necesaria una reconversión profunda de la actividad humana.

Promiscua
Atrevidas
3
Encontré por pura casualidad un billete para Valencia que estaba tirado de precio y, en un arrebato, me animé. Pero me olvidé las llaves del apartamento al que iba y acabé saliendo sola de fiesta por el Carmen.
Ayuntamiento de Madrid
La Junta de Gobierno aprueba el plan Madrid Nuevo Norte con el voto en contra de Izquierda Unida

El sector oficialista de la Junta de Gobierno del Ayuntamiento da luz verde a la operación Madrid Nuevo Norte a pesar del rechazo de Izquierda Unida y otros concejales a un plan denunciado por ecologistas y asociaciones vecinales.

Últimas

India
El ataque mccarthista que amenaza la democracia india

El Gobierno del primer ministro derechista de India, Narendra Modi, ha iniciado una razzia contra intelectuales que amenaza el complejo sistema del país.

Residuos
Incinerar residuos no es Economía Circular
9

La quema de recursos desincentiva a los ayuntamientos a mejorar sus políticas de separación, ya que el reciclaje compite con la incineración y estas plantas están diseñadas para funcionar a plena capacidad

Grecia
Grecia recuerda al antifascista Pavlos Fyssas cinco años después de su asesinato

Cientos de personas recorrieron Atenas en memoria de Pavlos Fyssas, músico y militante antifascista asesinado por un militante de Amanecer Dorado el 18 de septiembre de 2013.