Editorial
A luz do candil

O pobo galego sofre a tarifa eléctrica más cara do estado.

28 ago 2018 09:46

Aínda non vai frío, mais séntese o zoar da viruxe azul ó lonxe. A vida bulideira do verán irá caendo abatida ós poucos nos vindeiros días e a calor das pedras liscará como alma que deixa o seu corpo. Todo ficará quieto, seco e frío. Achégase a longa noite de pedra no país e aínda as chuvias non chegaron.

Aquel home poderoso (agora defenestrado), que falara de brotes verdes cando facía murchar a esperanza e a dignidade da cidadanía, é o mesmo que prometeu chuvia. Dixo que se chovía, habería luz para todos, que as raiolas non serían só propiedade dos lagartos de dúas patas. Mentiu, mais esa non é a novidade. O pobo galego sofre a tarifa eléctrica más cara do estado. Padece un sistema inxusto que fai a unha comunidade produtora e eficiente enerxeticamente a maior vítima da incompetencia do executivo central. E, como non podía ser doutra maneira, o seu cómplice en Santiago, prosegue nunha liña consentidora: primeiro eu, logo o partido e, se nos vai sobrando algo, Galicia.

Por moito que deveceran da chuvia, nin a bategada máis duradeira conseguiría limpar a cotra da incompetencia. Delegan, por conveniencia e amizade coas grandes empresas que moven os fíos, toda responsabilidade no custo da enerxía, cando do total da nosa factura pagamos un 60% en peaxes e impostos. Son custos alleos á subministración que non pararon a súa frenética tendencia á alza nin nos peores anos da crise económica. Hai pouco máis de 12 anos supoñían o 30%.

Como dormen sabendo o drama de moitas familias que teñen que pensar un ben básico case como un luxo? As escasas liñas de axudas a estas familias resultan meras vendaxes que non dan freado unha hemorraxia agónica, na que o espolio e a ineficacia concomitan en prol dun modelo que nos condena ó atraso.

Este país de recursos, que exporta o 40% da súa produción alén das montañas orientais, abafa ó chegar a factura, mais non só iso. A nosa terra está ferida polas minas de lignito que fornecen as centrais térmicas, polos incontables aeroxeneradores que perturban a nosa paisaxe, pola tan alangreada chuvia, agora ácida. Vemos como a nosa contorna é maltratada sistematicamente para obter enerxía, unha enerxía que foxe para onde escasea, pero non vemos ningún beneficio.

O pobo non atura tal contradición e demanda respostas perante un roubo consentido polos que agarran o mango da tixola. Cómpre mudar a receita e apostar por unha solución clara, lóxica e eficiente: unha Tarifa Eléctrica Galega.

Namentres a despreocupación dos traxes de San Caetano non torne en compromiso polo pobo galego e o seu país, un ben de carácter básico como é a electricidade seguirá a supoñer unha carga para centos de familias galegas. É unha condena inxusta imposta pola incompetencia.

Así é que cando o frío escuro veña a petar na nosa xanela, faremos que non estamos.

Acubillados baixo unha manta, remexéndonos por dentro e por fóra, pregaremos por que a tenue luz do candil siga prendida.

É a loita por sobrevivir na resignación, sen folgos nin esperanza, á longa noite de pedra.

Relacionadas

Editorial
Cuestión de necesidad

Transformar el modelo económico para hacerlo menos subordinado al ladrillo y a la precariedad y mucho más dependiente y volcado en el fortalecimiento de los servicios públicos ha dejado de ser un reto o un horizonte deseable: ahora mismo es una necesidad.

Editorial
Un tiempo nuevo

En este tiempo nuevo es imprescindible seguir insistiendo en que la resignación es un lujo que no nos podemos permitir.

Culturas
Cómo terminar de una vez por todas con la cultura

Teatros y salas de conciertos cerrados, festivales pospuestos incluso a 2021 y proyectos detenidos e inacabados. La poco halagüeña situación actual ha hecho que miles de profesionales del sector cultural paren de manera abrupta su actividad con unas pérdidas económicas que ascenderán a cientos de millones de euros.

0 Comentarios

Destacadas

Laboral
Horas extra: nunca trabajamos más de más
Según los datos del segundo trimestre de la Encuesta de Población Activa de 2020, se han trabajado en España 7,2 millones de horas extraordinarias por semana, máximo de la serie histórica del registro. El 59%, 3,8 millones a la semana o 15,2 al mes, son horas extra no remuneradas.
Series
‘El colapso’, y sus críticos
¿Hubiera sido mejor o más interesante El colapso de habernos mostrado, pongamos por caso, cómo la aldea del cuarto episodio consigue convertirse en una comuna y puede funcionar con una relativa normalidad bajo un sistema asambleario?
Violencia machista
Confinamiento y violencia de género en La Rioja
Seguimiento integral de 446 casos de violencia de género, servicios de apoyo presencial cerrados y las llamadas para pedir ayuda aumentaron al triple.
Educación pública
Acordes y desacuerdos en los conservatorios de Andalucía
La decisión de la Junta de Andalucía de no contabilizar el tiempo de servicios prestados por muchos de los docentes de los conservatorios superiores dejará fuera este curso a profesorado cualificado y experimentado.
Plano Maestro
De Jujuy a Chengdu. Otro ladrillo en el muro

Un resumen visual de la actualidad mundial. Todo imagen, sin comentarios.