“O primeiro paso é criar os pequenos sen machismo”

Nélida Pisco, condutora de autobús, dá a luz a súa primeira pequena no 2009, e a nena precisa lactación natural. Logo de solicitar as vacacións anuais e a redución de xornada, a empresa négase a cumprir coa legalidade, e dille que marche e volva cando teña a filla criada. Mans á cabeza e seguimos.


publicado
2017-03-15 14:16:00

Non dan os caracteres para poñernos en antecedentes. Imos tentar a ver: Nélida Pisco, condutora de autobús —ten tamén o carné de camión e de tráiler, xa que se apaixonou coa condución hai anos, cando traballaba como administrativa—, dá a luz a súa primeira pequena no 2009, e a nena precisa lactación natural. Logo de solicitar as vacacións anuais e a redución de xornada, a empresa négase a cumprir coa legalidade, e dille que marche e volva cando teña a filla criada. Mans á cabeza e seguimos.

A xustiza dálle a razón a Pisco, pero a compañía non lle dá traballo. Ten que pasar a súa xornada laboral no coche, nas instalacións da empresa. Aínda non dixemos o nome. Vai: Autobuses de Calo (Hedegasa S.L.), compañía que, por outro lado, dá servizo a varias administracións.

A primeira sentenza das que virán, obriga a empresa a concretar a xornada e funcións de Nélida Pisco, pero no 2010 despídena. A xustiza declara nulo o despedimento e condena a empresa a pagarlle unha indemnización. Admítena de volta, pero as condicións laborais son penosas, como sinalan as sucesivas sentenzas que acumula neste tempo.

O seguinte que pasa é que a Inspección de Traballo denuncia unha situación de “mobbing, psicoterrorismo ou acoso laboral” en 2012, e sanciona a compañía por infracción moi grave. Teñen que indemnizar a Nélida de novo pero, durante o proceso, tentan falar con ela para que abandone, e ofrecen cartos. Así o sinala a Confederación Intersindical Galega (CIG).

E a finais de 2016, este caso de acoso laboral dá un novo xiro: a Dirección Xeral de Tráfico comunícalle a Nélida Pisco a suspensión cautelar de todos os seus permisos de conducir en resposta a unha solicitude de Autobuses de Calo, que advertía que a traballadora supuña “un risco para a seguridade da condución e para a seguridade dos viaxeiros”. Apenas unha semana despois, a empresa suspéndelle o contrato.

E agora, con toda esta bagaxe e estes anos de pelexa, temos a Nélida Pisco, condutora profesional —que acaba mesmo de obter a licenza para transporte de explosivos e mercadorías perigosas—, sen emprego, sen soldo e sen prestacións, e do outro lado do teléfono. Queremos preguntarlle polo aguante, polos apoios, por como se sinte… Pero sen pinga de obxectividade, ímonos poñer do seu lado. Isto vai de nós mesmas, de como vivimos e do que nos pasa. Dos xefes cabróns, das xefas cabronas, da miseria da vida, do machismo, pero tamén dos afectos, da nosa xente, dos nenos e das nenas, das ganas, de conducir, dos abrazos…

O primeiro é saber como te sentes.
Pois a estas alturas estou enfadada. Moi enfadada. Porque son apta para conducir e para defender o meu traballo como sempre o defendín, de maneira profesional.

Levas oito anos nesta historia. Como se constrúen os espazos de protección que son necesarios para seguir, alén dos apoios sindicais?
Non tiven momentos de descanso, pero teño unha familia —un pai, unha nai e un home—, moi fortes, que foron e son o meu apoio. E logo están as miñas fillas. Por elas é todo isto. Elas son mulleres, e quero que vivan nun mundo mellor e que non teñan que pasar por cousas coma esta. E polo meu lado fago traballo propio, interno. Cando saio traballar, deixo a casa detrás, e poño todos os sentidos no que estou facendo. E, no momento de saír do traballo, pecho a porta do bus e alí queda todo. Fóra do autobús o tempo é para min, as miñas fillas...

Dis que non gustas moito das entrevistas, pero colles forza tamén para atender os medios. Estanche axudando a visibilizar a situación? Son honestos ou ves que procuran máis dar esa imaxe dramática de “nai coraxe”?
En xeral non teño queixa dos medios, porque foron respectuosos en todo o momento, sacando algún termo mal exposto. Pero é certo que non me sinto cómoda de todo contestando ás entrevistas: non é un tema agradable de contar, aínda que por desgraza sexa unha situación real, mais son consciente de que o feito de que saia á luz axuda a visibilizala. En canto á expresión de “nai coraxe”, non me sinto identificada. Só son unha traballadora que reclama os seus dereitos, unha persoa que quere compatibilizar o traballo coa familia.

Alén do plano legal e sindical, que outras cousas podemos facer para que estes casos de acoso laboral por ser muller terminen?
A educación paréceme fundamental, non tanto das fillas, que tamén, senón dos fillos. É un camiño longo, pero o primeiro paso é criar os pequenos en contornas de igualdade, sen xerarquías, sen machismo.

Dis que es forte polas túas fillas, e que lles vas contar todo cando medren. Como vas facer?
Non sei como llelo vou dicir… Non sei como han preguntar, nin cando ha saír o tema, pero o que é seguro é que llelo vou contar todo. Teño toda a documentación gardada e cando medren, tentarei transmitirlles esta loita, dicirlles que foi por elas, por moitas coma elas, para que non vaiamos cara atrás, para que sigamos pelexando polo gañado.

Relacionadas

Laboral
Lan arloan eragina duten 2018 urte amaierako lege berrikuntzak

Lanari eragiten dion zenbat lege berrikuntza egin ditu Espainiako gobernuak. Gizarte Segurantzaren kotizazioak, gutxieneko soldata, Lan Ikuskaritza eta deskonexio digitalari begira egindako aldaketak dira. Asteko Sindikalagenda.

Anarcosindicalismo
Salvador Seguí, el chico que hizo madurar al sindicalismo

Salvador Seguí, el ‘noi del sucre’, abandonó la escuela a los 12 años para aprender el oficio de pintor. Su ideario se formó con la cultura como palanca de liberación personal; y el sindicato, de la liberación colectiva.

0 Comentarios

Destacadas

Porteadoras
Varias organizaciones denuncian el “infierno” que es para las porteadores el paso de Tarajal

Miles de mujeres siguen cruzando cada día a Ceuta y Melilla para hacer acopio de mercancías que llevarán del lado marroquí. A pesar del impacto que generó la muerte de siete porteadoras en los pasos ceutíes de Tarajal y Tarajal II, la situación no ha mejorado. 

Brasil
Michel Temer: del golpe institucional a la cárcel

El expresidente Michel Temer, que llegó al poder al final de un golpe institucional, se encuentra en prisión por corrupción.

Precariedad laboral
Los perros de Pavlov

La seguridad no existe y, aunque el coaching asegure que, si piensa en el éxito, el éxito vendrá, lo cierto es que no es cierto.

Música
Evaristo: “Yo no canto de okupación porque siempre he vivido de alquiler y he sobrevivido a dos hipotecas”

Asegura Evaristo que su madre nunca ha ido a verle a un concierto, aunque le han llegado noticias de lo que su hijo hace sobre el escenario. Entre otras cosas, el regreso de La Polla Records con cuatro actuaciones y una canción nueva hará posible que la señora lo compruebe de primera mano.

Últimas

Dinero
Sobre el modelo macro de la Teoría Monetaria Moderna

El economista Eduardo Garzón contesta al texto firmado y publicado por la revista Sin Permiso por el también economista Michael Roberts sobre la Teoría Monetaria Moderna.

Antifascismo
Cerca de 2.000 personas alzan la voz contra el racismo en Bilbao

La manifestación, convocada por SOS Racismo, ha recorrido el centro de la ciudad bajo el lema, “Frente a la amenaza fascista, lucha antiracista”. La marcha ha querido señalar el acoso callejero de la Policía, el hostigamiento que supone la Ley de Extranjería y reclamar el fin de las redadas racistas

Salario mínimo
La incógnita del salario mínimo interprofesional

Una de la cuestiones que más nos asaltan estos días es cómo afecta a nuestra nómina el Real Decreto 1462/2018 de 21 de diciembre por el que se fija el Salario Mínimo Interprofesional (SMI) para 2019 cuando nuestro salario base es inferior a 900 €.